Recensie

Amartey geeft afropop een podium

Afropop

De Amsterdamse zanger Amartey is bezig Nederland te veroveren met een geluid dat wereldwijd zeer populair is, maar nauwelijks op radio klinkt: afropop.

Het komt misschien wat knullig over, maar de vlaggetjes met zijn beeltenis die vooraf worden uitgedeeld blijken niet zozeer voor de zelfverheerlijking van Amartey, maar meer ter viering van waar hij voor staat: de groeiende populariteit van afropop in Nederland. Zelf kan hij het nog altijd niet geloven, keer op keer herhaalt hij dat dit pas het eerste concert is met hem als headliner, en toch staat hij voor een uitverkochte zaal.

Amartey is bezig Nederland te veroveren met een geluid dat wereldwijd zeer populair is, maar nauwelijks op radio klinkt: afropop. Zeker, in hiphop en dance zijn de Afrikaanse beats al nauwelijks meer weg te denken, maar dit is anders. De Amsterdamse zanger combineert reggae, soul en hiphop met highlife, de popmuziek van Ghana. Maar zijn achtergrond ligt minstens evenveel in Amsterdam-Zuidoost als in Ghana. Hij deelt het podium graag met zijn vrienden, die zelf ook nauwelijks kunnen geloven dat hun voetbalmaatje nu de hedendaagse Afrikaanse muziek mag uitdragen aan een breed publiek. Hoewel hij zijn gehoor zes keer vraagt om zijn statement „I am not a rapper” te herhalen, zijn het toch vooral de nummers waarop hij rapper Jayway en het collectief SFG uitnodigt die de meeste indruk maken. Zijn band Recraft voegt voorlopig te weinig toe aan de tracks die via de soms invallende dj beter tot hun recht komen.

Het hoogtepunt van de viering van afropop komt bij het nummer ‘Champion Lover’, dat een ode lijkt aan de Ghanese highlife-zanger Nana Acheampong. Aan het einde van het concert heeft Amartey de microfoon allang neergelegd terwijl hij op het podium danspasjes doet met zijn vrienden. Om zijn schouders hangt een Ghanese vlag.

    • Leendert van der Valk