Recensie

Geen smetje te bekennen in Juventus-docu

Sportdocumentaire Het ontbreekt bij Juventus niet aan relletjes, maar ‘First Team: Juventus’ brengt liever de glorie in beeld.

Keeper Gianluigi Buffon belichaamt de clubwaarden van de Italiaanse topclub

Dit seizoen wordt de Italiaanse voetbalclub Juventus gevolgd voor een Netflix-documentaireserie genaamd First Team: Juventus. De reeks werd aangekondigd als een uniek inkijkje bij de topclub uit Turijn. Het resultaat is tot nog toe weinig verrassend. De eerste drie afleveringen zijn sinds deze maand te bekijken op Netflix, de overige afleveringen zijn nog in de maak en verschijnen deze zomer.

Gracieus wordt in beeld gebracht hoe spelers en staf samen aan het hogere doel werken: het winnen van de zevende landstitel op rij, maar bovenal het winnen van de Champions League. Slowmotion shots van wedstrijden en trainingen – waarbij ingezoomd wordt op voetenwerk en wapperende zwart-witte vlaggen – worden afgewisseld met interviews met grootheden van de club en bezoeken aan spelers thuis. Daar waar de grootste kans ligt om een kwetsbare kant te zien van de voetballers, thuis met of juist zonder familie, blijven gesprekken aan de vlakte.

Tradities en waarden van de club vormen een rode draad door de afleveringen. Nergens een smetje te bekennen. Terwijl het daar zeker niet aan ontbreekt bij de Juventus, dat in 2006 twee landstitels in moest leveren en met puntenmindering een competitie teruggezet werd voor fraude. Liever wordt glorie aangehaald met onder anderen oud-speler en huidig directeur van de club Pavel Nedved en natuurlijk keeper Gianluigi Buffon, de belichaming van de clubwaarden.

De manier van filmen doet denken aan de eerder verschenen docuserie van Netflix, Last Chance U, waarbij een American football-team uit Scooba in Mississippi gevolgd werd. Dat er opnieuw iets in dit genre verschijnt is geen toeval. Met sportdocumentaires proberen Netflix en concurrent Amazon de sportfan aan zich te binden.

Lees ook de column van Peter de Bruijn over de concurrentiestrijd: Netflix schreeuwt, Amazon wint

Waar bij Last Chance U juist niet werd geschroomd om ook een kritisch standpunt aan te nemen en de minder mooie kanten van bijvoorbeeld coach Buddy Stephens te laten zien, is dat precies waar het bij de serie over Juventus aan ontbreekt. Het geheel is zo gladgestreken dat het eerder een 120 minuten durende reclame lijkt dan een documentaire. Met als dieptepunt een uitgebreid in beeld gebracht fotomoment van de hoofdsponsor. Je gaat bijna hopen op tegenvallende prestaties op het veld. Dat zou het tweede deel van de serie tenminste nog wat diepgang geven.

    • Maike van Leeuwen