Recensie

De gespeelde naïviteit van De Theatertroep werkt niet altijd

Theater Bij De Theatergroep voelt het alsof alles de spelers net zo goed overkomt als het publiek. Het is een stijl met beperkingen.

Foto Jorn Heijdenrijk

De avonden van De Theatertroep, het tienkoppige makerscollectief dat opereert vanuit Frascati 4 in Amsterdam, zijn sterk geïnspireerd op het werk van ’t Barre Land en Discordia. De onderdelen liggen vast, maar het spel is grotendeels geïmproviseerd, wat het geheel een informele sfeer meegeeft die het midden houdt tussen een voorstelling en een openbare repetitie. Vaak voelt het alsof alles de spelers net zo goed overkomt als het publiek: ze hebben zich gespecialiseerd in een speelstijl waarin onbeholpenheid, spontaniteit en een contra-intuïtieve timing centraal staan.

Het is een speelstijl die zich beter leent voor het ene materiaal dan voor het andere, en in hun nieuwste werk Zonder toestemming kun je dat goed zien.

De eerste helft van het stuk bestaat uit een aaneenschakeling van opzettelijk mislukte komische sketches, die als deconstructie van vaudeville-acts bedoeld zijn. De aritmische tapdansshow, de slechte woordgrappen en de nodeloos ingewikkelde slagroomtaartenact vormen intens flauw materiaal dat alleen tot leven had kunnen komen door feilloze komische timing en perfecte beheersing van lichaam en mimiek. Hier toont zich dan ook de beperking van de onveranderlijke spelinsteek van het collectief: het ‘naïeve’ spel benadrukt in dit geval slechts de leegte van de sketches. Pas vlak voor de pauze weten spelers Rosa Asbreuk en Patrick Duijtshoff, geflankeerd door een prachtig dansduet op stelten van Elisabeth ten Have en Timo Huijzendveld, met een sketch rond een aria enige spanning te creëren.

De tweede helft van Zonder toestemming laat juist weer de kracht van de vorm van De Theatertroep zien. Een bewerking van een tekst van Magne van den Berg over een mislukt etentje van vier vrienden wordt door de vervreemdende tekstbehandeling naar het niveau van prikkelend existentialistisch absurdisme getild. Als ‘mislukking’ de verbindende factor van de avond is, slaagt De Theatertroep er pas na de pauze in om het tot kunst te verheffen.

    • Marijn Lems