Recensie

Vurig rappende Kendrick Lamar is live intens en overrompelend

Geen speciale effecten op het podium: de rapper deed vrijdag met zijn zang en muziek het dankbare publiek kolken in de Ziggo Dome. “Dit is liefde, Amsterdam.”

De Amerikaanse hiphop-ster Kendrick Lamar, hier woensdag bij een optreden in Londen. Foto AP/ Joel C Ryan

Kendrick Lamar is de hiphop-ster van zijn generatie. Een rapper wiens nummers vol trots gescandeerd worden tijdens protestmarsen, en tot in detail geanalyseerd op universiteiten. Een rapper die al jaren op de top van zijn kunnen presteert en die in relatief korte tijd een duizelingwekkend sterk oeuvre wist op te bouwen. Een ongekend succesvolle rapper ook, die begin dit jaar alle belangrijke Grammy Awards in zijn genre won en die iedereen live wil zien - ook mensen die verder weinig met rap hebben.

Triomftocht en kolkend publiek

Dat kon vrijdagavond, toen de al jaren durende triomftocht van Kendrick Lamar weer eens de hoofdstad aandeed; eerder stond Lamar in de stad op festival Appelsap en in de Melkweg, en deed hij optredens op festivals North Sea Jazz en Lowlands. Waar veel artiesten in arena’s als de Ziggo Dome alles uit de verkleedkist en special effects-kast halen, lag tijdens de show van Lamar de focus op de essentie: hijzelf, een vurig rappende man, vrijwel voortdurend in zijn eentje op dat immense, lege podium. De funky en stuwende live-muzikanten bleven verstopt in de coulissen, er waren wat omhoog spuwende vlammen, er kwam soms een enkele danser voorbij, en het videoscherm toonde vervreemdende beelden. Maar steeds stond de rapper zelf centraal, zonder back-up van andere vocalisten, en soms een fragment overslaand omdat zijn flitsende woordenstromen hem even de adem benamen.

De eerdere shows die Lamar in Nederland deed, evolueerden van stevige, strakke hiphopsets naar meer uitwaaierende stomende, jazzy en funky concerten met een liveband. Het optreden van Lamar in Ziggodome zat daar ergens tussenin en was compact, intens en overrompelend en ging na een nogal karikaturaal Kung Fu-filmpje overdonderend van start met een daverend explosieve vertolking van DNA. waarop Lamar met zijn razende rapstijl het publiek direct liet kolken.

‘Dit is liefde, Amsterdam’

Lamar kan in hoogtepunten als het stevig groovende King Kunta ook live perfect schakelen tussen virtuoze woordenacrobatiek en meer beheerst gebrachte, bezielde raps, en kiest in een publieksfavoriet als Backseat Freestyle op het podium voor een meer melodieuze vertolking van zijn verses.

Zijn wisselwerking met het publiek is haast Messias-achtig: Lamar in zijn witte gewaad die wijd zijn armen spreidt, of even zijn oordoppen uitdoet om het aanhoudende juichen en klappen van het publiek in ontvangst te nemen. „Dit is liefde, Amsterdam,” zegt hij dan. Amsterdam mag mee rappen, vooral bij hit HUMBLE. Dit is waar het publiek echt losgaat, tegen elkaar opspringt, en uit volle borst a capella het refrein én de raps van Lamar laat horen.

Lamar is onder de indruk, zegt hij, en start het nummer keer op keer opnieuw; een bekende truc die ooit bijvoorbeeld goed werkte bij Jay-Z en Kanye West, maar hier door steeds exact dezelfde publieksparticipatie gaat vervelen.

Perfecte spanningsboog

Verder heeft de anderhalf uur durende show een perfecte spanningsboog, met vooral in het begin een heerlijk hoog tempo met elkaar snel opvolgende nummers. Tijdens een intermezzo op een klein podium middenin het publiek, creëert Lamar knielend een korte pauze voordat hij zich opricht en onder meer hit Money Trees vertolkt.

Het concert volgt een strak schema maar Lamar legt emotie en urgentie in elke performance. In XXX., klinkt hij dwingend en strijdbaar terwijl een politiesirene loeit op een droge drumbreak. In PRIDE. brengt hij zijn tweede couplet knielend en rustig aan de rand van het podium. Het zijn kleine, welkome rustmomenten in een geweldige hiphopshow die bij vlagen met orkaankracht voorbijraast.

    • Saul van Stapele