‘Geld is niet alles, maar het maakt het leven wel gemakkelijker’

Spitsuur Karine Petrosjan (36) is er aan gewend dat haar man Varujean (42) veel van huis is. Hij werkt zes dagen per week als personal trainer. „Ik probeer een beetje te minderen met het oog op de kinderen.”

Karine: „Voor Varujean is zijn werk meer dan werk. Het is zijn passie.” Varujean: „Karine weet dat er altijd een goede reden is voor mijn afwezigheid. We houden samen de boel draaiende.”

Varujean: „Ik ben geboren en getogen in Armenië. Op mijn achttiende, in 1994, ben ik hierheen gekomen met mijn ouders en broer, als politiek vluchteling. Al na anderhalve maand had ik werk, als keukenhulp in de kantine van het asielzoekerscentrum. Ik verdiende 69 cent per uur, in guldens! Maar het belangrijkste was dat ik wat te doen had en sociale contacten opdeed. Pas in 2001 kregen we een verblijfsvergunning, maar in die zeven jaar heb ik wel een opleiding tot sportleraar kunnen volgen, dankzij financiële steun van de Lutherse kerk. Ik ben daar nog steeds erg dankbaar voor.”

Karine: „Ik ben in 2009 naar Nederland gekomen. Ik ben geboren in Oezbekistan.”

Varujean: „We hebben elkaar ontmoet in Moskou. Ik logeerde daar bij een neef, Karine was er voor zaken. We hebben daarna vier maanden contact gehad via internet, toen ben ik naar Oezbekistan gegaan, waar Karine woonde. Vervolgens is ze ook nog twee maanden in Nederland geweest. Op 7 augustus 2009 zijn we getrouwd, in Armenië. Thuis spreken we Russisch, omdat dat Karines moedertaal is. Maar nu de kinderen naar school gaan, spreken we thuis zowel Russisch als Nederlands.”

Karine: „Mijn komst naar Nederland was een verandering in mijn leven waar ik niet op had gerekend. De eerste acht maanden hier waren lastig doordat ik de taal niet sprak. Maar nadat ik op taalles was gegaan, kreeg ik kennissen. Ik moest wel, want Varujean werkt altijd. En sinds we kinderen hebben, kom ik veel mensen tegen, via school, het consultatiebureau en de speeltuin.”

Varujean: „Als buitenlander moet je beter je best doen om te laten zien wat je kunt. Het is een strijd, maar dat vind ik helemaal niet erg. Het is beter dan zitten wachten totdat iemand jou geld komt brengen, daar hou ik niet van. ”

Nooit stoppen met leren

Varujean: „Ik werk gemiddeld 60 uur per week als personal trainer in fitnessstudio’s van luxe-appartementencomplexen en ik geef les in een sportschool in Rotterdam. Verder was ik een van de eersten met het aanbieden van online trainingprogramma’s. Op deze manier begeleid ik klanten in Singapore, Zweden en Tsjechië, via Skype. Aanvankelijk werkte ik wel 80 uur per week, maar tegenwoordig probeer ik een beetje te minderen met het oog op de kinderen. Alleen lukt dat nog niet zo goed, omdat ik werken zo leuk vind. Tot mei 2016 werkte ik zeven dagen in de week, maar nu houd ik de zaterdag vrij voor het gezin. En ik probeer één avond per week thuis te zijn. Als ik overdag een uur vrij heb, ga ik snel naar huis om te eten of even mijn gezin te zien.”

Karine: „Ik heb in Oezbekistan economie gestudeerd. Ik was daar directeur van een technische handelsfirma en veel op reis. Dat was daar nogal bijzonder voor een vrouw. Ik mis mijn werk niet heel erg. Ooit wil ik wel weer aan het werk, maar voorlopig ben ik bezig met mijn gezin.”

Varujean: „Binnenkort hoor ik of ik als gastheer van de FIFA naar het WK voetbal in Rusland mag. In 2014 ben ik ook NOC-assistent geweest in Sotchi en in 2020 wil ik graag naar de Olympische Spelen in Tokio. Ik fungeer dan als begeleider van een landendelegatie: ik regel alles wat ze nodig hebben. Iets heel anders dus dan mijn gewone werk, maar ik leer er veel van. En ik wil nooit stoppen met leren.”

Karine: „Voor Varujean is zijn werk meer dan werk. Het is zijn passie. Dus ik begrijp wel waarom hij veel weg is, ik vind dat niet erg.”

Varujean: „Karine weet dat er altijd een goede reden is voor mijn afwezigheid. We houden samen de boel draaiende. Ik doe bijvoorbeeld de zware boodschappen en breng het oud papier weg.”

Gezond voedsel uit Oezbekistan

Varujean: „Ik wil dat mijn kinderen nooit financiële belemmeringen zullen ondervinden. Daarom zetten we nu al geld opzij voor als ze gaan studeren. Geld is niet alles, maar het maakt het leven wel gemakkelijker. Verder geven we geld uit aan vakanties. Twee tot drie keer per jaar brengen we bezoekjes aan Armenië of Oezbekistan, maar ook wel aan Spanje of Tsjechië. Ik ben overigens blij als ik één keer per jaar mee kan, wegens mijn werk.”

Karine: „En we geven geld uit aan gezond eten. Want ik mis het voedsel uit Oezbekistan: gedroogd fruit, noten, zaden. We eten geen snoep en geen frisdrank, maar sap of water en we eten duurzaam vlees en goed brood.”

Varujean: „Ik geef ook geld uit aan wijn en whisky, als belegging of om het zelf op te drinken. Ik koop jaarlijks zo’n vijfentwintig dozen wijn in Frankrijk. Ik houd vooral van klassieke rode wijn uit Frankijk, Italië en Armenië.”

Karine: „Als Varujean naar een wijnproeverij in Frankrijk gaat, ga ik meestal mee. Dat zijn onze mini-vakanties samen.”

Varujean: „We trekken niet elke dag een fles open, hoor, we kunnen rustig een maand geen wijn drinken. En nooit meer dan één glas per avond.”

Karine: „Ja, we zijn heel tevreden met dit leven.”

Varujean: „Zeker, maar het kan altijd beter en daar zullen we altijd ons best voor blijven doen.”

In Spitsuur vertellen stellen en singles hoe zij werk en privé combineren. Meedoen? Mail naar werk@nrc.nl

    • Friederike de Raat