Dylan van Baarle staat als kopman van Team Sky aan de start van Omloop het Nieuwsblad en Kuurne-Brussel-Kuurne

Foto Andreas Terlaak

‘Ik voel me nog net geen koning’

Wielrennen Dylan van Baarle (25) maakte deze zomer een droomtransfer naar Team Sky en voert die ploeg aan in het openingsweekend van het nieuwe wielerseizoen. „Dit is mijn kans.”

Het is half juli en het circus van de Tour de France komt een dag op adem in Le Puy-en-Velay, pelgrimsstad in de Haute-Loire waar wandelaars ook vaak even uitrusten voor ze hun weg vervolgen naar Santiago de Compostella. Wielrenner Dylan van Baarle (25) is bezig aan zijn derde Tour de France en heeft met zijn gifgroene team Cannondale-Drapac een kleinschalig hotel in het centrum betrokken. Hij komt met een slaperig gezicht een trap afgedaald, en neemt ontspannen plaats onder een luifel op een schaduwrijk terras. Moeder en zusje zitten een niveautje lager in het zonnetje.

Het gesprek gaat over de kunst van het ontsnappen, die Van Baarle goed beheerst. Hij reed deze Tour al vaak in de kopgroep, maar kreeg nooit de zege van het peloton. Dat frustreert, vertelt hij. Maar ooit, ooit komt zijn kans en dan slaat hij toe. Hij weet precies waar de winst nog te behalen valt. Om echt mee te gaan doen om de prijzen moet hij gewicht zien kwijt te raken. „Er moet de komende jaren een kilootje of drie, vier vanaf. Komt vanzelf, ik heb de tijd”, zegt de jongeman die in april nog vierde werd in de Ronde van Vlaanderen.

Zeven maanden later stapt hij espressobar De Fazant in Veenendaal binnen. Zijn huid zit duidelijk een stuk strakker om zijn jukbeenderen. „Nou, ik ben vooral hier vet kwijtgeraakt”, bekent hij terwijl hij klopjes op zijn buik geeft. „Tegenwoordig kook ik na een zware training. Rijst, groente, stukje kip. Vorig jaar at ik dan een kom kwark met cruesli. Heerlijk, maar vol suiker. Ik eet nu gezonde koolhydraten.” In de Tour woog hij 78 kilo. Vorige week was dat 75,5.

Een en ander is in een stroomversnelling geraakt sinds Van Baarle eind september een tweejarig dienstverband aanging bij de grootste wielerploeg ter wereld, Team Sky. Aanvankelijk verlengde hij zijn contract bij Cannondale, maar die ploeg kwam ineens zeven miljoen euro tekort op de begroting en verklaarde de renners als het ware transfervrij. Binnen een week was de deal met Sky beklonken. Ze hadden hem al veel langer in de smiezen.

Geen contact met zijn vader

Dylan van Baarle heeft het talent voor hard fietsen niet van een vreemde. Moeder Renate de Haas werd in 1984 en 1985 Nederlands kampioen op de baan, op het onderdeel achtervolging. Vader Mario van Baarle won vier nationale kampioenstruien op de baan en deed in 1988 mee aan de Olympische Spelen van Seoul, waar hij twaalfde werd op de ploegenachtervolging.

Met zijn vader heeft Van Baarle al bijna twintig jaar geen contact meer. Na de scheiding raakte Mario uit beeld. Moeder Renate bracht Dylan en zijn twee jaar jongere zusje Ashlynn groot. Ze zorgde ervoor dat de kinderen niets tekortkwamen, zegt ze in een telefoongesprek. „Ik wilde dat ze voortdurend bezig bleven en niet op straat terecht zouden komen.”

Zo begonnen de twee al jong met BMX’en, later ging het naar de baan, het veld en tenslotte de weg. Alles wat Dylan deed, kopieerde Ashlynn, zegt ze. „We zijn opgegroeid als een drie-eenheid.” Onder aanvoering van ma.

Van Baarle heeft nooit de behoefte gevoeld contact met zijn vader te zoeken. „Ik zie hem als mijn verwekker, niet meer dan dat”, zegt hij. „Ik weet dat hij soms bij criteriums komt kijken. Staat-ie daar met zijn borst vooruit, terwijl mijn moeder alles voor ons heeft gedaan. Voor mij ligt er een zware steen op die eerste jaren van mijn leven, het is een zwart gat. Ik heb er geen last van, ik ben gelukkig zo. Voor mijn gevoel heb ik een prima jeugd gehad.” Zijn moeder denkt dat wielrennen zijn redding is. „Hij is nooit agressief of depressief. Ik denk dat hij in het fietsen een hoop kwijt kan.”

Mario van Baarle zegt in een privébericht op Facebook dat het goed zou zijn „mijn kant van het verhaal te vertellen, maar ik heb daar geen goed gevoel bij omdat het gevolgen kan hebben die ik totaal niet wil”.

Het Barça van het wielrennen

Als jongeling was Van Baarle in de woorden van zijn zusje „een propje”, maar bij de junioren begon hij slanker te worden en te groeien. Vanaf dat moment begon hij ook serieuzer te trainen. Volgens zijn moeder kon hij in die tijd naar believen bepalen in welke wedstrijden hij zou excelleren. „Vandaag ga ik winnen”, zei hij dan. En het lukte.

Hij stroomde door naar de opleidingsploeg van Rabobank en kwam vier jaar geleden als neoprof terecht bij de Amerikaanse ploeg Garmin Sharp, het latere Cannondale. In dat tenue liet hij zien een man voor de voorjaarsklassiekers te zijn: in 2015 eindigde hij als derde in Dwars door Vlaanderen, een jaar later werd hij zesde in de Ronde, en vorig seizoen dus vierde, achter winnaar Philippe Gilbert, Greg Van Avermaet en Niki Terpstra. Bij Sky hadden ze het toen al wel gezien.

Vorige week reed Van Baarle zijn eerste etappekoers in dienst van de miljoenenploeg. Dat was de Ruta del Sol in Andalusië. Hij werd zondagmiddag zevende in de afsluitende tijdrit, die hij „niet helemaal goed indeelde”. Hij was misschien wel wat te hard van stapel gelopen. „Vroeger was ik een goede tijdrijder en dat kwam er bij Cannondale door het materiaal niet helemaal uit. Bij Sky heb ik een supergoede fiets en ik wilde weleens laten zien wat ik kan. Maar ik denk dat ik een beetje té graag wilde.”

Zijn nieuwe ploegmaat Wout Poels leidde hem daar in Spanje rond in een wondere wereld die hij vorig seizoen nog als toeschouwer van een afstandje bekeek. „Het is heel gek allemaal. Neem bijvoorbeeld onze kitchentruck. Vroeger moest ik altijd een beetje lachen als dat ding aan kwam rijden. Dan dacht ik: oh ja, daar heb je Sky weer met hun mooie spulletjes. Alsof je daar harder van gaat rijden. Maar nu ik er zelf bij hoor, weet ik hoe superrelaxed het is als alles wat je nodig hebt, geregeld wordt. Als je in die truck zit te eten, lijkt het alsof je in een sterrenrestaurant zit. Ik voel me nog net geen koning”, zegt Van Baarle terwijl hij dromerig voor zich uit staart. „Ik geef eerlijk toe: bij Sky rijden is erg lekker. We zijn het Barça van het wielrennen. Maar ik besef nog steeds niet helemaal dat ik bij dit team fiets.”

Aan Froome wilde ik laten zien wat ik kan

Dylan van Baarle

Hij pakt uit zijn broekzak een iPhone, die wordt beschermd door een plastic hoesje waarop het logo van Sky staat afgebeeld. Het is een bedrijfstelefoon, iedereen van de ploeg heeft zo’n ding. Er staat een Sky-app op zodat de ploegleiding „zowat met alles” kan meekijken. Zijn hartslag wordt gemonitord, na elke training of wedstrijd verschijnt er een ‘Training Suffer Score’ in beeld en met kleurtjes wordt aangegeven wat hij elke dag moet eten. „Oranje betekent medium koolhydraten, rood is geen koolhydraten en groen is volle bak stapelen, vlak voor een zware wedstrijd.”

Hij laat een filmpje zien van zijn eerste diner in de hypermoderne vrachtwagen, die de ploeg sinds vorig jaar van wedstrijd naar wedstrijd rijdt. Te zien is een grote stamtafel met daaraan de voltallige selectie. Iedereen zit aan een bord rijst, risotto of pasta. Op tafel staat Sky-olijfolie afkomstig van de boomgaard van ploegleider Dario Cioni. Op een soort keukenblad glimt een modern koffieapparaat. „Dat is een rocket. Dat ding is onder wielrenners nogal populair.”

Negatieve aandacht

Schuin tegenover Van Baarle zit Chris Froome, de man die de voorbije maanden vaak in het nieuws was vanwege vermeend misbruik met het astmamedicijn salbutamol tijdens de Vuelta van vorig jaar. Van Baarle reed in Andalusië voor het eerst in dienst van de Brit, viervoudig winnaar van de Tour. „Het ging erom dat ik leerde wennen aan Chris, maar ik voelde ook dat ik iets te bewijzen had. Aan hem wilde ik laten zien wat ik kan.” De teambus werd ’s ochtends voor de start en na afloop van elke rit overlopen door journalisten. Van Baarle: „Die negatieve aandacht is het enige vervelende aan het rijden bij Sky.”

Volgens moeder Renate hing haar zoon na een paar dagen wedstrijd dolenthousiast aan de telefoon. „Hij zei tegen me: ‘Mam, het is zo gaaf om voor Froome te mogen rijden. Het is zo’n relaxte man, zo’n voorbeeld’”.

Foto Andreas Terlaak

Voor Van Baarle staat vast dat zijn nieuwe kopman niets fout heeft gedaan. Het is aan Froome en zijn team van advocaten en experts om een tuchtorgaan daar ook van te overtuigen. Lukt dat niet, dan riskeert hij een schorsing. Van Baarle beweert dat hij amper wat meekrijgt van de zaak. „We horen alleen dingen via de pers. Met Chris heb ik het er eigenlijk niet over. Niet dat hij niet benaderbaar is hoor, hij is juist heel toegankelijk. Maar weet je, ik gebruik dat medicijn ook al vier jaar. Het mag gewoon. Ik heb inspanningsastma gekregen door het fietsen en ik neem het voor een zware intervaltraining en voor wedstrijden. Dat heeft Chris ook gedaan, en dat zullen ze ook bewijzen. Anders zou hij nu geen wedstrijden rijden.”

Sky kwam de laatste jaren vaak negatief in het nieuws. Er was een verdacht pakketje voor Bradley Wiggins, er waren medische attesten voor ontstekingsremmers op naam van Wiggins én Froome – bewijsmateriaal daarvan was op een vreemde manier ineens zoekgeraakt – en de astmapuffers van ’s werelds grootste ronderenner kwamen daar nog bovenop. Toch twijfelde Van Baarle geen moment toen de aanbieding kwam. „Van alle dingen die ik nu al heb meegemaakt bij Sky, ga ik profiteren in mijn carrière. Alle tests die ze met me hebben gedaan op het hoofdkantoor in Manchester bijvoorbeeld. Van sommige stofjes wist ik niet eens dat ik ze in mijn lichaam had zitten.”

Voor Sky werd daar in het laboratorium nog maar eens bevestigd waarom ze in Dylan van Baarle al jaren een toptalent zagen. Al op zijn negentiende, als broekie in het Development Team van Rabobank, zette hij de Arno Wallaard Memorial naar zijn hand. Die wedstrijd over 200 kilometer door de Alblasserwaard won hij na een solo van drie kwartier.

Kopman van het B-team

Duidelijk is dat Van Baarle komt bovendrijven als een wedstrijd echt zwaar wordt. En dit weekend wordt het zwaar, vooral zaterdag in Omloop het Nieuwsblad, waar voor het eerst in jaren de befaamde Muur van Geraardsbergen – bekend uit de Ronde van Vlaanderen – in het parcours is opgenomen.

En dus voert Van Baarle Team Sky aan als kopman. „Van het B-team, hoor”, relativeert hij glimlachend. „Mannen als Moscon [Gianni, red.] en Thomas [Geraint, red.] zijn op trainingskamp. Ik krijg nu de kans, ben ineens als Suárez bij Barça. Of ik kan winnen? Misschien zit het er wel in.”

Zijn moeder is voor het eerst in jaren nerveus voor een wedstrijd. Ze herkent het zelfverzekerde gedrag van haar zoon uit zijn juniorentijd. „Van Avermaet en Gilbert rijden mee? Dus? Ik ga niet starten om vijfde te worden”, had hij haar onlangs toevertrouwd. Aan zijn gewicht zal het in elk geval niet meer liggen.