Zachte kantoorman leert vechten

vechtsport

Kantoorman heeft nooit hoeven vechten. Een gemis, ontdekt hij op Krav Maga-training.

In de schaduw van de kantoorkolossen op de Zuidas staat een spartaans sportcentrum waar Krav Maga-training gegeven wordt. Een van mijn vrienden heeft me meegesleept naar de les.

In de dertig jaar dat ik leef heb ik nooit hoeven vechten. Ik ben opgegroeid in vredestijd in een veilige omgeving, dus was de noodzaak er niet. Als jongetje las ik liever een boek dan dat ik kungfu-trappen oefende voor de spiegel. Een enorm voorrecht om zo op te groeien, maar ergens ook een groot gemis. Wat als de wereld om me heen onverwacht toch onveilig uitpakt? Hoe voelt het om een klap te krijgen? Hoe zou ik daarop reageren? Waar ben ik fysiek en mentaal toe in staat in een noodsituatie? Ik had geen flauw idee.

Met geleende bokshandschoenen kom ik tegenover een ervaren cursist te staan, ingesnoerd door banden die van twee kanten door andere deelnemers worden vastgehouden. Wijken kan niet, doorgaan met slaan, met mijn kin in mijn nek maar mijn blik vooruit, is mijn enige optie.

Deze eerste les leer ik bij een aanval niet terug te deinzen maar er met volle overgave tegenin te gaan. Snuivend en grommend, in felle samenballingen van agressie. Klappen en trappen ontvangen doet met deze houding minder pijn. Deze fysieke openbaring gaat samen met een mentale overwinning : ik denk niet meer aan werkmails of m’n to do-lijst.

De Israëlische verdedigingskunst Krav Maga heeft als doel snel en effectief een einde te maken aan gevaarlijke situaties. Het draait niet om schoonheid of om sportcompetitie, maar om effectiviteit. Zo kan het bijvoorbeeld nodig zijn om je vingers in de ogen van een aanvaller te drukken. Dit wordt door media altijd aangehaald als sensationeel detail.

Ik was dan ook verrast door de nadruk op het voorspellen en voorkomen van agressie. Een deel van de les gaat over het als een bodyguard analyseren van je omgeving. Door welke signalen weet je bijvoorbeeld dat een ruziezoeker werkelijk gaat slaan? Als hij wegkijkt of zijn gezicht aanraakt, moeten alarmbellen afgaan. Ik leer hoe je een gewonde uit een vuurlinie moet wegslepen en wat je kunt doen als iemand je van achteren vastgrijpt.

Een tijdje breng ik mijn zaterdagmiddagen door met een blok ijs om mijn gezicht. Tijdens de lessen spreek ik reserves aan waarvan ik niet wist dat ik ze had. De wekelijkse geestelijke reset en mijn toegenomen fitheid wegen vooralsnog op tegen de blauwe plekken. Al zal ik er nooit goed in worden, ik weet nu dat ik kan terugvechten als het nodig is. Dat besef had ik niet willen missen.

    • Ebele Wybenga