Opinie

    • Auke Kok

Waarom Sonja Holleeder gek wordt van de feiten

Stel, je wordt geboren als Sonja Holleeder en vanaf dat moment is alles sterker dan jij. „Het overkomt je, het leven.” Zo zou je het later zeggen en misschien heb je inderdaad alle narigheid, alle luxe, alle spanningen, zo beleefd. Het overkwam je als een sneeuwstorm. Windstoten en dikke vlokken ontnamen je het zicht op goed en kwaad – je deed wat je gezegd werd. Je was een leuke blonde meid, naar oud Jordanees gebruik weinig geïnteresseerd in school. Gewoon een toffe gozer om voor te zorgen wilde je. Die vond je in Cor van Hout, de gabber van je oudere broer Wim.

Een boom van een kerel met lichte jongensogen in een Mercedes: zeg daar maar eens nee tegen. Dat hij in foute zaakjes zat maakte minder indruk dan zijn gezellige volkse houding van ‘wat mot jij nou?’. Het beste was in ieder geval niet na te denken over de oorsprong van die bizar dikke portemonnee in zijn achterzak. Dat lukte.

De dikke portemonnee overkwám Sonja, net als de gewapende overvallen door Cor en zijn gabbers. Wilde broer Wim dat Sonja ergens gestolen waar kwam ophalen? Sonja kwam het ophalen. Zo hoorde dat blijkbaar: haar moeder gekoeioneerd door haar vader, zijzelf gekoeioneerd door Cor, en door Wim, en door God weet wie nog meer.

Je zwangerschap op je tweeëntwintigste overkwam je. Dat Cor een half jaar later Heineken en Doderer bleek te hebben ontvoerd, net zo. Dat hij daarvoor in de bak moest kon zij niet helpen; dat hij er vele miljoenen aan overhield toch ook niet zeker? Of wel soms?

Als Jordanese zonder opleiding in Amsterdam-Zuid leven met mooie auto’s en dure vakanties: de grillen van de sneeuwstorm die het leven was. Je slaagde er prima in niet aandachtig te luisteren als Cor thuis overlegde inzake drugshandel. Ze doen maar. Zolang de kinderen maar gezond zijn.

Dat je derde kind verstandelijk gehandicapt ter wereld kwam en Cor daar niet mee om kon gaan: dan maar naar een pleeggezin. Cor bepaalt.

Je doet wat je gevraagd wordt. Blijkt dat witwassen te heten

Drie aanslagen op Cor, waarvan één in jouw aanwezigheid en de laatste in 2003 fataal: je moet door. Je handtekening zetten onder financiële transacties in Panama en Zwitserland, ondoorgrondelijk gedoe met hoerenpanden in Alkmaar: je doet wat je gevraagd wordt. Blijkt dat witwassen te heten. Krijg je jarenlang Justitie achter je aan.

Kortom, als je dan in februari 2018 zo’n advocaatje tegenover je krijgt in de Bunker, een smoelentrekker die jou als een leugenaar neerzet, als een profiteur van crimineel geld, dan huil je en schreeuw je. De koele feiten maken je gek. Ze kloppen niet. Ze kloppen wel. Ze kloppen soms. Ach, het zou wat.

Die gast in zijn toga ziet jou als een volwassene die wist wat ie deed. Net als de rechters. Maar die mensen snappen godverdomme niet wat het is om een leven te hebben geleid dat jou, Sonja Holleeder uit de Jordaan, bijgenaamd Boxie, vanaf dag één is overkomen.

Auke Kok is schrijver en journalist.
    • Auke Kok