Russell Brand: leuk, maar weinig diepgang

Russell Brand heeft een spirituele wedergeboorte doorgemaakt. De ontregelende Britse stand-upcomedian kreeg een dochter en overwon zijn verslavingen. Re:Birth begint met een oud instructiefilmpje in zwart-wit over wat er komt kijken bij een bevalling.

In zijn rommelig opgebouwde show gebruikt Brand het eerste uur vooral om zijn publiek op te warmen. Hij peilt even hoeveel Nederlanders, Britten, Amerikanen en Australiërs er in de zaal zitten, om daaraan toe te voegen dat nationale identiteit een constructie is. Vervolgens maakt hij een paar losse, nauwelijks grappige opmerkingen over zijn verslavingsverleden, confronteert hij een paar toeschouwers met hun meest beschamende seksuele ervaringen en loopt hij een rondje door het publiek.

Leuk hoor, een beetje keten met de zaal, maar als het daarna opeens pauze is, weten we eigenlijk nog niks over die spirituele wedergeboorte waar Brand ons over zou vertellen.

Ook na de pauze springt Brand van de hak op de tak: van de leugens die de kranten over hem verspreiden naar een onbegrijpelijke analyse van Michelangelo’s De schepping van Adam. Wat de geboorte van zijn dochter nu precies voor hem betekend heeft, blijft onvermeld. Grappig is wel Brands’ minutieuze analyse van een televisie-interview waarin hij een vervelende journalist niet goed van repliek kan dienen. Dit is Russell Brand op zijn best: geëngageerd, grappig en ontwapenend eerlijk. Jammer genoeg is hij al snel weer bij een nieuw, veel minder interessant onderwerp aanbeland.

    • Dick Zijp