Recensie

Prima eten in Parijse sferen tussen rijke jongens en meisjes

Journalist en recensent Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.

Olivier Middendorp

Daar zitten we dan: iets te oud, underdressed en iets te luid sprekend, omdat we elkaar anders niet verstaan. Uitgaan anno 2018, het is me wat. We zijn beland in het souterrain van wat ooit een rijk restaurant met Frans interieur was, Riche aan het Rokin. Noblesse oblige, dus koos de jonge eigenares voor een variant op die naam en noemde haar nieuwe zaak Le Nouveau Riche. „Proef de sfeer van het oude Parijs”, staat op de site. Wat ons betreft niet echt een uitnodigende naam; beelden doemen op van Natasja Froger, Harry Mens en Estelle-zonder-achternaam. Maar alla, we zijn de flauwsten niet en dus zitten we op zaterdagavond in hartje stad op een lederen bank aan een marmeren tafeltje tussen de welgestelde jongens en meisjes. Le Nouveau Riche is een wijn- en eetbar die later op de avond een dansgelegenheid wordt, in het midden van de zaak staat al een dj-set klaar, diezelfde dj is ook barman en ober. Hij is uitermate vriendelijk, alhoewel we wel de indruk hebben dat hij meer verstand van muziek dan van eten heeft. De dj/ober komt ermee weg, hij is gastvrij. Samen met een vrolijke gastvrouw loodst hij iedereen door de menukaart die bestaat uit cocktails, gt’s, wijnen uit het luxere segment en gerechtjes om te delen, want inderdaad: we schijnen tegenwoordig niet meer zonder shared dining te kunnen. Nu is dit ook een gewiekste manier om de rekening te spekken – het loopt snel op als je drie, vier van die hapjes bestelt.

Eerst maar eens een drankje, een Grauburgunder (6,-) en een tonic (4,-), maar door het geluidsvolume verstaat de barman Spätburgunder en komt met rode wijn aanzetten. Excuus, maar – geluk bij een ongeluk – goed is die Spätburgunder wel, de wijnkaart ziet er sowieso picobello uit!

We starten met steak tartare (10,-) en een bloemkoolsoepje (7,50) en zijn niet teleurgesteld. De steak, al in de keuken geprepareerd, is weliswaar niet met het mes, maar met de machine gesneden (Johannes van Dam zou boos geworden zijn), maar is pittig en ook grappig door de crouton die er in zit verstopt. Het lijkt op ossenworst gemengd met Amsterdams tafelzuur, er zitten ook kleingesneden augurken en zilveruitjes in. De bloemkoolsoep is behoorlijk dik, hoog op smaak en krijgt iets extra’s door de topping van ingelegde bloemkool. Het zuur geeft een mooie tegensmaak.

Dan komen er bordjes met mosselen en schelpen (12,50), parelhoen (12,50), kool (8,50) en een mesclunsalade (6,-) op tafel. De schelp- en schaaldieren (mosselen, kokkels, scheermessen) zijn kort gestoofd in witte wijn-roomsaus waarin zeekraal en andere zilte groente zit, prima. De parelhoen, een boutje met precies de goede garing, ligt tussen de popcorn, gegrilde maïs, in zuur gelegde babymaïs en polenta, het is een beetje zoet, maar toch verleidelijk lekker.

Het bordje met kool is een echte verrassing: beetgare spruitjes, gefrituurde palmkoolblaadjes, romanesco en gele (kurkuma) bloemkool. De mesclunsalade is gewoon een gemengde salade met tomaat en croutons, niet die mooie, groene, Franse salade waar wij op gehoopt hadden.

De appels zijn niet, zoals dat hoort, gebakken en gekarameliseerd, maar ongaar

Al deze gerechtjes maken nog geen maaltijd, dus we nemen tarte tatin (2 personen 9,50). Deze laat lang op zich wachten, het blijkt dat ie nog gemaakt moet worden en dat is, ook al is ie heerlijk warm, ook te merken. De appels zijn niet, zoals dat hoort, gebakken en gekarameliseerd, maar ongaar, en het deeg is aan de randen knapperig maar verder zoet en zompig.

We laten het dansen schieten, dat doen we alleen nog thuis, en daarbij wordt er ieder moment een gezelschap van tachtig mensen verwacht dat een feestje gaat vieren. Het moge duidelijk zijn: Le Nouveau Riche is niet onze zaak, maar we zijn ook duidelijk niet de doelgroep. Dat zijn jongens en meisjes van 20 à 30 jaar met best een beetje geld, die voorbij de bier met bitterballen zijn en o ja, vast wel eens in Parijs waren.