‘Hij wil zijn moeder redden. Dat vind ik zo’n mooi gegeven’

De nieuwe film Cobain van regisseur Nanouk Leopold valt zeer in de smaak op het filmfestival van Berlijn, vooral door het acteerwerk van nieuwkomer Bas Keizer. Voor het eerst produceerde Stienette Bosklopper niet alleen, ze schreef ook het scenario voor de film.

Bas Keizer en Naomi Velissariou als de 15-jarige Cobain en zijn moeder.

Op het filmfestival van Berlijn ging deze week, onder luide bijval van de buitenlandse pers, de nieuwe film Cobain van regisseur Nanouk Leopold in première. Filmjournalisten zijn zeer te spreken over het acteerwerk van nieuwkomer Bas Keizer. Hij speelt Cobain, een vijftienjarige jongen die ronddoolt door Rotterdam en worstelt met zijn drugsverslaafde, zwangere moeder Mia (de Vlaams-Griekse actrice Naomi Velissariou.)

Producent van de film, Stienette Bosklopper, en regisseur Nanouk Leopold werken al bijna twintig jaar samen. Met haar bedrijf Circe Films produceerde Bosklopper alle films van Leopold vanaf haar debuutfilm Îles flottantes. Toch is Cobain een soort nieuw debuut voor het tweetal: voor het eerst produceerde Stienette Bosklopper niet alleen, ze schreef ook het scenario voor de film.

En ook voor Leopold is de film een nieuwe stap in haar werk. Eerdere films van haar zoals Guernsey (2005) en de boekverfilming Boven is het stil (2013) kenmerkten zich door ambiguïteit en vormexperimenten. Cobain is een rauwer en directer verhaal over de liefde van een moeder en een zoon.

„Als je als producent gaat schrijven, kom je in een beetje rare positie terecht”, vertelt Stienette Bosklopper in Berlijn. „Ik werk als producent samen met filmmakers die ik enorm bewonder, zoals Nanouk maar ook Sacha Polak en Martijn Maria Smits. Dat was voor mij lange tijd genoeg. Maar op een zeker moment voelde ik de behoefte om ook zelf verhalen te vertellen. Al ben ik als schrijver nog maar een beginner. Nanouk is iemand met een hele uitgesproken visie, die precies weet hoe de dingen in elkaar moeten zitten. Daarom was het voor mij een grote stap om haar het scenario voor het eerst te laten lezen.”

„Zij is zelf net zo streng als ik”, vult Nanouk Leopold aan. „Heel lang mocht ik helemaal niks zien, pas toen het scenario echt bijna af was. Ik zou het eerst lezen om een aantal namen van jonge filmmakers aan te dragen, die er misschien mee uit de voeten zouden kunnen. Maar toen ik het las was ik er zo door overtuigd. Ik dacht: dit wil ik maken.”

Een complete verrassing, noemt ze dat. De film is eigenlijk totaal anders dan wat ze normaal gesproken maakt, met een veel steviger verhaal en een heel heldere lijn. „Dit is een film die zich afspeelt aan de onderkant van de samenleving, de hoofdpersoon is een jongen, hij is vijftien; dat zijn allemaal nieuwe dingen voor mij. Maar daar had ik nu juist veel zin in.”

De wereld waarin Cobain en Mia leven is bikkelhard en vaak vreselijk, maar ze zijn geen zielige personages”, aldus Stienette Bosklopper. „Mia heeft haar kind vernoemd naar een van haar idolen, die nota bene zelfmoord heeft gepleegd. Dat geeft wel aan dat ze als moeder een bepaalde achteloosheid heeft. Cobain is eigenlijk juist heel zorgzaam voor haar. Hij wil zijn moeder redden. Dat vind ik zo’n mooi gegeven.”

Regisseur Leopold: „Mij trof vooral die jongen het meest, niet zozeer de verhouding met zijn moeder. Cobain heeft als filmpersonage een zekere kracht en snelheid. Soms zijn het ook rare formalistische dingen waardoor je een scenario wil verfilmen. Zo zag ik meteen veel kleuren voor me.

„Mensen zeggen altijd dat ik zo afstandelijk ben”, vervolgt Leopold, „en misschien vinden ze dit ook wel weer een afstandelijke film. Maar ik heb juist geprobeerd om zo dicht mogelijk bij de emoties te komen. Dat vond ik best eng want het grote gevaar is dat je sentimenteel kunt worden.” Cobain is „echt gebouwd op de muziek”. „Dat zou ik eerder nooit hebben gedaan, muziek vond ik altijd een beetje verdacht. Waarom ik daar altijd zo streng mee was, weet ik eigenlijk ook niet.”

De regisseur en producent proberen in hun werkrelatie zo eerlijk mogelijk tegen elkaar te zijn. Leopold: „Af en toen was ik bezorgd of het wel zo slim was om ook op deze nieuwe manier te gaan samenwerken. Zo’n positieruil is toch bijna een soort partnerruil. Een schrijver kan enorm gehecht raken aan zijn scenario, terwijl je als regisseur bij het draaien soms dingen net anders wil doen. . ’’

„Ach”, zegt Bosklopper, „als Nanouk iets wilde uitproberen op de set, dat heel goed in de film paste, ga ik niet lopen miepen omdat ik dat niet zelf heb geschreven”.Daar is ze „te veel producent voor”. Natuurlijk wilden ze geen ruzie met elkaar krijgen. Dat had gekund. „We hebben best hoog spel gespeeld.”

    • Peter de Bruijn