‘In Frankrijk is het publiek nauwelijks geschokt’

Léa Mysius De debuutfilm van de Franse regisseur ademt de inventiviteit van de beste nouvelle vague-films. „Mensen konden zich soms niet voorstellen dat een meisje als Ava al zulke seksuele gevoelens heeft.”

Noée Abita is een ontdekking als Ava in de gelijknamige film van Léa Mysius.

Met Ava leverde de Franse regisseur Léa Mysius (28) een overrompelende debuutfilm af, die haar als filmmaker meteen op de kaart zet. Haar eerste film gaat over de 13-jarige Ava, die door een oogziekte langzaam blind wordt en nog één intensieve zomervakantie beleeft met haar moeder aan zee. Op het strand ontmoet ze een zwerfhond en een intrigerende jongen.

De film ademt de inventiviteit en zintuiglijkheid van de beste nouvelle vague-films. Met de debuterende 19-jarige actrice Noée Abita als hoofdrolspeelster heeft Mysius een echte ontdekking gedaan. De film ging in première in Cannes en kreeg daar de zogeheten SACD-prijs voor het beste scenario.

„De film is gedraaid aan de kust in de buurt van Bordeaux”, vertelt Léa Mysius in Cannes. „Ik ben daar zelf opgegroeid. Ik hou enorm van de sensualiteit van zon, zeewater en zand op je huid. Ik associeer dat meteen met begeerte en verlangen. Eigenlijk is dat de basis van de film. Het landschap daar is ook behoorlijk ruig en ongenaakbaar en de zee kan heel woest zijn. Dat vind ik een mooi contrast met al die mensen die daar in de zomer met z’n allen op een kluitje op het strand zitten.”

Naaktscènes

Ava is in de film 13 jaar oud, maar onder meer vanwege de naaktscènes moest ze – alleen al om juridische redenen – door een actrice worden gespeeld die ten minste 16 jaar oud was. Mysius: „Ik ontmoette Noée Abita meteen op de eerste dag dat we audities hielden, toen we dachten dat we nog weken en weken zouden moeten zoeken naar een actrice. Ik was meteen onder de indruk van haar intense blik en haar uitstraling. Ze lijkt ook veel jonger dan ze eigenlijk is, onder meer door haar lichte stem. Maar we hebben vervolgens natuurlijk ook hard gewerkt: aan haar houding, haar manier van lopen. Na ongeveer een maand zo te hebben gewerkt, begon ze echt op te bloeien als een jong meisje.”

Mysius gebruikt uitbundige kleuren, die soms doen denken aan beroemde films van Jean-Luc Godard uit de jaren zestig, zoals Pierrot le Fou. „Dat is niet bewust zo gegaan. Ik probeer me nooit te laten intimideren door de filmgeschiedenis, maar er gewoon uit te pakken wat bij mij en bij mijn stijl past. De films van Godard zijn zeker mede bepalend geweest voor mijn hele manier van kijken.”

Tussen kind en volwassene

Ava bevindt zich op het cruciale overgangsmoment tussen haar kindertijd en het begin van haar volwassenheid. „Ze staat precies op het punt waarop ze heen en weer kan schakelen in de tijd: terug naar haar kindertijd en vooruit naar een meer volwassen leven. Dat kan per scène enorm verschillen. In het begin van de film is ze heel gesloten en geremd. Ze heeft haast een afkeer van elke vorm van lichamelijkheid: van het lichaam van haar moeder, van haar eigen lichaam. Maar gaandeweg leert ze haar eigen lichaam en verlangens accepteren. Dat proces komt in een stroomversnelling terecht, omdat ze haar gezichtsvermogen aan het verliezen is. Ook al is ze nog heel jong, ze moet ineens heel snel opgroeien. Ze wil nog zoveel mogelijk zien en meemaken. Ze wil leven. Maar dat verlangen kent eigenlijk elke adolescent.”

De trailer van Ava

Om een film te kunnen maken over een 13-jarig meisje met zo’n nadrukkelijk seksueel aspect, is ook in Frankrijk niet direct vanzelfsprekend. „Toen ik aan het scenario werkte en met subsidiecommissies over de film moest overleggen, kwamen er wel vragen van mensen die daar aanstoot aan namen. Mensen konden zich soms niet voorstellen dat meisjes van die leeftijd al zulke gevoelens hebben. Ik heb daar toen maar over gelogen en gezegd dat ik het scenario in een latere fase nog wel zou aanpassen.

„Op die leeftijd bestaan die gevoelens natuurlijk wel. Kinderen hebben al hun eigen seksualiteit en zijn nieuwsgierig, al is Ava in de film eigenlijk geen kind meer. De film laat ook duidelijk zien dat ze haar eigen keuzes maakt. Waarom zou je daar geen film over kunnen maken? Maar dat moet wel op een manier gebeuren die op geen enkele manier voyeuristisch is. Uiteindelijk blijkt dat het publiek, in ieder geval in Frankrijk, nauwelijks geschokt is door de film, juist omdat we niet in de val van voyeurisme zijn getrapt.”