Recensie

De stilte is oorverdovend in ‘Hannah’

Drama Charlotte Rampling heeft in ‘Hannah’ voldoende aan een flauw glimlachje of een knikje om rauwe eenzaamheid invoelbaar te maken.

Charlotte Rampling als Hannah.

Hannah opent met een schreeuw van de gelijknamige hoofdpersoon: een opdracht bij haar amateurtheatergezelschap. Wat daarna opvalt is vooral de stilte in haar leven. Die lijkt al alomtegenwoordig voordat Hannahs echtgenoot naar de gevangenis moet. Een lamp kan tijdens een avondmaal van dit oudere echtpaar springen en worden vervangen zonder dat ze een woord wisselen. Maar met zijn tweeën zwijgen is toch anders dan alleen zijn, en na zijn vertrek wordt de stilte oorverdovend. Waarom haar echtgenoot wordt gearresteerd, leert de kijker alleen indirect. Het lijkt niet relevant in de film van Andrea Pallaoro die de kijker meezuigt in rauwe eenzaamheid.

Lees ook het interview: ‘Een rol moet een ziel hebben’

Charlotte Rampling ondergaat als Hannah een slopende opeenvolging van kleine en grotere vernederingen, zoals een zwembadabonnement dat zonder reden niet wordt verlengd. Meestal blijft ze schijnbaar onaangedaan, maar via Ramplings minimalistische acteerwerk – ze heeft voldoende aan een flauw glimlachje of een knikje – is de onderliggende pijn continu invoelbaar.

Hannah houdt haar leven op de rails door zorgvuldig dagelijkse routines uit te voeren. Parallellen met Chantal Akermans Jeanne Dielman, 23, Quai du Commerce, 1080 Bruxelles uit 1975 over drie dagen in het treurige leven van een jonge weduwe in een even oubollig Brussels appartement als dat van Hannah, liggen voor de hand. Dat Pallaoro’s drama vijfennegentig minuten blijft boeien, komt bijna volledig op het conto van Ramplings geweldige acteerprestatie en minder op het script: een nogal kunstmatige link tussen Hannahs leven en dat van enkele gestrande walvissen voelt bijvoorbeeld wat expliciet. Daardoor blijft jammer genoeg Ramplings gepijnigde blik achteraf meer hangen dan het verhaal van deze tragische hoofdpersoon zelf.