De Rotterdamse caféhouder knikt Lubbers nog eenmaal toe

Eerbetoon Lubbers

Bezoekers die maandag de laatste eer kwamen bewijzen aan oud-premier Ruud Lubbers vertelden over persoonlijke herinneringen.

De herdenkingsdienst voor Ruud Lubbers in de Laurentius en Elisabeth Kathedraal. De oud-premier overleed op 78-jarige leeftijd. Foto Ramon Mangold / ANP

Gestaag druppelen mensen naar binnen. In de katholieke Laurentius en Elisabeth-kathedraal kan het publiek op een grijze maandag zijn respect betuigen aan oud-premier Ruud Lubbers. Hij overleed vorige week woensdag op 78-jarige leeftijd.

Morgen vindt de besloten uitvaart plaats in dezelfde kathedraal, na een herdenkingsdienst voor een publiek van nationale en internationale genodigden.

De kiezers, de Rotterdammers, de gewone CDA’ers die persoonlijk een laatste eer wilde bewijzen aan Lubbers, moesten maandag in Rotterdam zijn. Daar kwam hij vandaan, daar woonde hij toen hij in de jaren zeventig en tachtig naam maakte als CDA-politicus, daar kwam hij terug toen zijn internationale carrière in 2005 ten einde kwam, daar overleed hij nadat hij de laatste jaren steeds minder vaak in de publiciteit kwam.

Pieter Linnenbrink (86) loopt met zijn wandelstok de treden van de kathedraal af en omzeilt de cameraploegen die staan opgesteld. Hij moet de bus halen naar een vriendin die hij ook meteen bezoekt nu hij toch in Rotterdam is. Vanochtend is hij vanuit Bilthoven vertrokken om een laatste eer te bewijzen aan „een groot staatsman.”

Linnenbrink loopt de ronde die iedereen hier deze maandagmiddag loopt: langs het altaar waar ter rechterzijde de gebroken-witte doodskist staat. Daar houden twee marechaussees de wacht. Zij staan in een zee van witte rozen en groene kransen.

De twee hoogste onderscheidingen die Lubbers heeft mogen ontvangen staan voor de kist. Het Grootkruis in de Orde van de Nederlandse Leeuw en de ‘Franklin D. Roosevelt freedom medal’.

Net als Lubbers was Linnenbrink in zijn studententijd lid van RSV Sanctus Laurentius, de katholieke studentenvereniging in Rotterdam. Terloops kwamen zij elkaar daar wel eens tegen, zegt de Bilthovenaar. Maar pas veel later, toen Lubbers tussen 1982 en 1994 premier was, raakte Linnenbrink van hem onder de indruk: „Hij heeft diep ingegrepen toen het nodig was. Weet u, wij waren de zieke man van Europa en hij heeft Nederland beter gemaakt.”

Lees ook: Het politieke gezicht van de jaren tachtig

Rijen staan er niet, voor de kathedraal. Bezoekers maken een gerede kans op een praatje met een journalist, met een beetje geluk zelfs met een camera.

Ze hebben vaak wat te vertellen, persoonlijke herinneringen. Meerdere bezoekers hebben de oud-premier gekend. Jan Blaauw was hoofdcommissaris van de Rotterdamse politie toen Lubbers premier was in de jaren tachtig. „Lubbers was een echte Rotterdammer, recht voor z’n raap!” Zo iemand als Lubbers, dat mist Blaauw in de hedendaagse politiek: „Er wordt tegenwoordig toch zoveel gezwetst in de politiek. Ik kijk met groot respect terug op de besluiten die Lubbers moest nemen.”

Rotterdammer John Steenhorst (70) kwam Lubbers vaak tegen bij het boodschappen doen in Kralingen. „Zelfs als premier kwam hij daar gewoon op z’n zaterdagje. We knikten dan naar elkaar, want hij had al genoeg aanspraak.”

Steenhorst was er getuige van toen Lubbers zijn opvolger liet vallen. „Tijdens het hardlopen kwam ik altijd langs zijn huis en daar stapte op een avond Elco Brinkman beduusd uit de deur. Pas een dag later, toen het groots nieuws was, begreep ik dat hij daar te horen had gehad dat Lubbers het toch niet in hem zag zitten.”

Steenhorst was caféhouder in de Rotterdamse wijk. In zijn café hing ieder jaar een kaartje van Lubbers’ echtgenote Ria met de beste wensen voor het nieuwe jaar: „Dat lieten we vooral hangen, want dat zorgde toch voor mysterie, kwam de premier hier wel eens?”

Steenhorst schreef ook altijd terug: „Maar nee, uiteindelijk is hij nooit geweest.”

    • Victor Pak