Hoe een honkballer ‘s lands beste sprinter werd

NK atletiek

Op de NK indooratletiek zorgde een voormalig honkbalprof voor een grote verrassing door nationaal sprintkampioen te worden.

Christopher Garia (rechts) verslaat Churandy Martina (links) in de finale van de 60 meter op de NK atletiek. Foto Olaf Kraak/ANP

Verwarring in het Omnisport in Apeldoorn, de overdekte wielerpiste annex atletiekbaan waar de NK indooratletiek dit weekeinde worden gehouden. Even na vijf uur zaterdagmiddag staat een jongeman van Antilliaanse komaf met een gouden medaille om zijn nek in een donkere gang ergens onderin het stadion, en niemand weet precies wie hij is. Zijn naam doet bij weinigen een belletje rinkelen, maar hij kan duidelijk erg goed sprinten: in de finale van de 60 meter versloeg hij daarnet publiekslieveling Churandy Martina. Met achtduizendsten van een seconde, maar toch, hij werd Nederlands kampioen.

Christopher Garia is daar zelf niet zo ondersteboven van, blijkt vlak na de huldiging. „Dit is mijn eerste jaar als atleet”, vertelt hij droogjes in het Engels. „Maar ik wist al wel dat ik snel was. Ik was tot vorig jaar professioneel honkballer. Ik speelde voor de Texas Rangers en ik ben 25 jaar.” En weg is de verrassing van het toernooi, man van weinig woorden.

Dit is Garia de honkballer:

Een half uur later neemt hij na een douche schoorvoetend plaats in het vipgedeelte van het Omnisport om voor wat opheldering te zorgen.

Christopher Garia vertelt dat hij met honkbal begon toen hij acht jaar was, zoals de meeste jongetjes op Curaçao. The New York Times becijferde in 2014 dat het eiland in verhouding de meeste profs ter wereld aflevert: één op de 21.000 inwoners speelt honkbal in de Major League, de hoogste Amerikaanse competitie.

Hij won de World Series

Garia joeg die droom ook na. „In 2004 won ik de World Series”, zegt hij trots. Op de website Baseball Reference blijkt dat het ging om de Little League World Series, een jaarlijks internationaal honkbaltoernooi voor kinderen tussen de 11 en 13 jaar oud, die Willemstad in de finale met 3-2 won van Thousand Oaks uit Californië, onder het oog van dertigduizend toeschouwers. Garia was 12 en gold als groot talent. Hij viel op door zijn snelheid, die goed van pas kwam als buitenvelder. Garia wist ballen te vangen die voor anderen onhaalbaar waren en als slagman stal hij veel honken, ook weer omdat hij watervlug was.

Aanvankelijk deed hij naast honkbal ook aan atletiek. In Willemstad sprintte hij tegen de atleten die nu, een decennium later, bij Nederlandse kampioenschappen de kortste loopnummers domineren, mannen als Churandy Martina en Hensley Paulina. „Ik sprintte ze eraf”, zegt Garia. Toen ik 15 was, liep ik de 200 meter al in de twintig seconden.”

Op zijn zestiende moest Garia kiezen: werd hij honkballer of atleet? Hij stelde zich een leven voor als professional in de Amerikaanse Major League – waar honkballers tonnen per jaar verdienen – en koos voor het eerste. „Maar het ging me niet om het geld”, zegt hij. „Ik wilde graag ergens de beste in zijn.”

In 2009 tekende hij een profcontract bij de Texas Rangers, een honkbalclub die actief is in de Major League maar ook in de Minor Leagues. Garia reikte tot de Double A, het derde niveau van de Verenigde Staten, maar tot een overstap naar de hoogste regionen kwam het niet. Dat was frustrerend, geeft hij toe. „Ik was net niet goed genoeg.”

Dat was hij wel in het Nederlands Koninkrijkteam, waarmee hij anderhalf jaar geleden in Hoofddorp nog Europees kampioen honkbal werd. Toenmalig bondscoach Steve Janssen herinnert zich een timide jongen, „niet echt een prater”, die in de kleedkamer niet opviel, maar op het veld des te meer: „Hij is een switch hitter, wat betekent dat hij zowel met links als rechts kan slaan. Dat, in combinatie met zijn snelheid, maakte hem lastig te bespelen.”

Vlak voor dat EK werd Garia ontslagen door de Texas Rangers. „Daar geldt de wet van de sterkste”, zegt Janssen. In het boek Little League Big Dreams blikt de Amerikaanse schrijver Charles Euchner terug op het honkbalseizoen 2005, waarin Garia op het punt stond met Willemstad voor een unieke prestatie te zorgen door voor de tweede keer op rij de Little League World Series te winnen. In de finale tegen Ewa Beach Hawaii ging het mis. Trainer Vernon Isabella schetst in het boek een beeld van Garia dat past bij de timide man die zich in Apeldoorn door het stadion beweegt: ‘Als je Garia zegt dat hij zich beter moet focussen, dan kijkt hij naar beneden. Als je Garia vraagt of hij wil blijven spelen, dan zegt hij dat die beslissing aan jou is. Een vechtersmentaliteit kun je niet aanleren.’

Plan B, de atletiek

Even probeerde Garia het nog bij de Lincoln Saltdogs in de Independent League, met spelers die in de woorden van Steve Janssen „zoeken naar een tweede kans”. Maar vorig jaar werd hij ook daar ontslagen. Vanaf dat moment koos hij voor plan B, de atletiek.

En dit is Garia de atleet:

Hij verhuisde naar familie in Rotterdam en meldde zich bij de grootste club. Op 13 januari liep hij voor het eerst in zijn leven een sprintwedstrijd over 60 meter in een hal in Amsterdam. Hij won de wedstrijd in 6,78 seconden. Een maand later de NK in Apeldoorn. In de finale is baan 4 van hem.

Onwennig neemt hij plaats in het startblok, naast Churandy Martina. Op het startschot reageert hij traag. Zijn topsnelheid bereikt hij razendsnel, maar hij heeft moeite die vast te houden. Zijn ‘dip’ op de finishlijn is perfect. Drie sprinters krijgen 6,70 seconden achter hun naam. Op de finishfoto wordt duidelijk dat een 25-jarige Europees kampioen honkbal de beste indoorsprinter van Nederland is.

Een A-status van NOC*NSF en bijbehorend inkomen is Garia’s grote doel. Zijn visitekaartje heeft hij afgegeven, want vlak na de huldiging krijgt hij bezoek van Rana Reider, de coach van Dafne Schippers, die vlak na Garia nationaal kampioene 60 meter werd. Reider kende Garia als honkballer en is onder de indruk van zijn prestaties. Hij zou graag met hem werken. „Als je met honkbaltraining 6,70 kunt lopen, heb je talent. Ik hoop dat ik hem nog sneller kan maken.”

    • Dennis Meinema