Ter Mors is shorttrackster af: prestatie boven passie

Afscheid De olympische finale 1.500 meter was de laatste wedstrijd voor de shorttrackster Jorien ter Mors. Ze is beter op de langebaan.

Jorien ter Mors tijdens de 1.500 meter. Foto Tatyana Zenkovich/EPA

Hij was er niet op voorbereid, maar laat het aan bondscoach Jeroen Otter om Jorien ter Mors in een vergelijking te vatten. „Als jij verliefd bent op de één, maar die toont iets minder liefde naar jou, zei je moeder altijd: neem dat achterbuurmeisje maar, die is ook wel leuk. Dan dacht jij: ja, puh.” Jorien ter Mors wilde niets liever dan een geweldige shorttracker zijn, maar neemt van die sport afscheid als iemand die beter geschikt bleek als langebaanschaatser.

Het was de laatste jaren een worsteling tussen passie en prestatie. Zoveel liefde had Ter Mors al vanaf haar tienerjaren voor het kleine baantje, maar nog zoveel beter bleek ze op de grote. Toen ze tot die ontdekking kwam, bleef ze met een schuin oog naar de eerste liefde kijken. De navelstreng met het shorttrack is na de vijfde plaats op de 1.500 meter van zaterdag in Gangneung definitief doorgeknipt.

Ze komt wellicht nog in actie in op de aflossing in de B-finale, het resultaat van de teleurstellende kwalificatie precies een week geleden. Als er voor Ter Mors nog een olympische shorttrackmedaille in had gezeten, was het wel met die drie andere Nederlandse vrouwen om zich heen. Het is ook de vraag of ze die ererondes nog gaat rijden dinsdag, daar was ze op deze dag niet mee bezig.

Hoe alles of niets voor Ter Mors goud werd op de 1.000 meter langebaan

Nee, de finale van de 1.500, die voelde als afscheid. Het zat hem niet in emoties, meer in wat ze dacht toen ze met het geluid van duizenden shorttrackgekke Zuid-Koreanen het ijs opstapte voor haar laatste individuele wedstrijd. „Dit was wel een van de mooiste dagen om te zeggen: dit is mijn laatste.”

Geen teleurstelling ook om die vijfde plek. „Er zat gewoon niet meer in en ik ben ook meer dan tevreden.” Was het missen van de halve finale op de relay nog een van de teleurstellendste dagen uit haar shorttrackcarrière, dit noemde ze een van de betere dagen. Opgeheven hoofd. Klaar.

Kampioenschappen

Ter Mors was sinds 2007, vanaf haar zeventiende, actief als shorttracker. Dat jaar was zij de beste op de 500 meter tijdens de NK afstanden en maakte ze deel uit van de bronzen relayploeg tijdens de EK in Sheffield. In 2011 behaalde ze haar eerste van in totaal vijf Nederlands allroundtitels. In 2014 werd ze Europees kampioen allround. Met de aflossingsploeg won ze vijf Europese titels en werd ze tweede op de WK van 2011.

Otter leerde haar kennen toen hij in 2010 bij de Nederlandse shorttrackploeg kwam. „Zeker in de jaren tot Sotsji was ze een werkpaard. Misschien niet altijd het meest elegant, maar vol kracht, vol passie.”

Sotsji was een kantelpunt voor Ter Mors. Dat hadden haar Spelen als shorttracker moeten zijn, maar ze greep telkens net, of iets meer, naast een medaille. De vierde plaats op de 1.500 meter was het zuurst. Toen ze vervolgens iedereen met jarenlange langebaanervaring te kijk zette op dizelfde afstand op de langebaan en olympisch goud won, was ze er niet eens uitbundig enthousiast over. Mooi, maar ze had hem zo ingeruild tegen een shorttrackmedaille. Welke kleur dan ook.

Ze besloot zich meer op de langebaan te gaan richten, maar hield lang de combinatie aan. Nog één keer Nederlands allroundkampioen in 2016, maar shorttrack was echt een bijprogramma geworden. Haar definitieve afscheid schoof ze voor zich uit. Het WK in Ahoy van vorig jaar zou haar laatste wedstrijd zijn, maar na de teleurstelling op de relay, plakte ze er de Spelen in Zuid-Korea aan vast. In principe voor één laatste kans op de relay, maar ze kreeg van Otter ook een startplaats op de 1.500 meter. Daar werd ze door verrast, zei ze. Otter vond dat ze er recht op had, op basis van haar prestaties. Of ze de plek, vanwege het olympische programma op de langebaan, nou wilde of niet.

De vijfde plaats van zaterdag was een goede prestatie, zeker omdat ze al olympisch goud had gevierd op de 1.000 meter op de langebaan. Die plak voelde volstrekt anders dan in Sotsji, nu was de focus immers anders. Nu is het echt tijd voor die andere motivatie, die andere prikkel.