Recensie

Brassband Gallowstreet blaast Paradiso uit zijn voegen

Recensie HONK!

Nooit eerder is een poppodium zo uit zijn voegen geblazen door een brassband als Gallowstreet deed op blaasfestival HONK! in Paradiso. De band speelt hiphop, house en Caribean met een punkattitude.

Gastheer Gallowstreet nodigt op festival HONK!, andere brassbands uit. Foto Jaap Kroon

Boven het podium van Paradiso hangen trompetten, een sousafoon en een drum. In de hoek bungelt een gitaar, maar die hangt aan een galg. Op deze avond van Gallowstreet, de branievolle brassband uit Amsterdam, is geen plek voor gitaren. Wel voor koper, zware basdrums, rollende snares en nog veel meer koper. Deze avond gaat over blaasmuziek, en dan niet die van de dorpsband of het Concertgebouw, maar die van de straat. Liefst vijf bands blazen een al twee maanden lang uitverkocht Paradiso het stof uit de oren.

Op de vloer van de grote zaal heet de Antilliaans-Rotterdamse brassband Dalduro bezoekers welkom. De blazers en vooral percussie klinken onversterkt zo hard dat ze uit de kleine zaal zijn verbannen. Niet zo gek ook; brassbands uit de Caribische carnavalstraditie zijn paradebands, je hoort gelijkvloers achter ze door de stad te lopen. Net als bij de New Orleans brassbands die feitelijk de basis vormen voor de straatjazz die al enkele jaren sterk in opkomst is op festivals en waarvan Gallowstreet de grenzen in Nederland oprekt.

Hiphop, Caribisch en balkanbeats

De andere bands zullen deze avond op een podium staan, eigenlijk een rare plek voor dit genre, maar gastheer Gallowstreet zal dan ook al snel geen gewone gastheer blijken.

HONK! is van oorsprong een blaasfestival uit Boston met inmiddels alternatieve versies in andere steden. Het biedt ruimte aan brassbands die vaak niet vies zijn van hiphop, funk, Caribische ritmes, balkanbeats en samba.

Gallowstreet begint met deze eerste Nederlandse editie vermoedelijk een jaarlijkse traditie zoals Jungle By Night (met wie het bandleden deelt) vijf jaar lang Felabration organiseerde voor de viering van afrobeat. De sfeer in Paradiso is vergelijkbaar met dat jaarlijkse feestje. Het is een thuiswedstrijd voor Gallowstreet dat vrienden en familie over de vloer heeft, maar ook een relatief jong publiek trekt naar een genre dat vaak buiten de spotlights valt.

Gallowstreet op het podium van Paradiso. Links de opgehangen gitaar. Foto Jaap Kroon

Dat publiek ziet het Britse achttal van Brassroots het podium opwarmen met vooral covers, ook nog eens gespeeld van bladmuziek. Met ‘Roxanne’ van The Police en ‘Try Again’ van Aaliyah begint het allemaal wat traag, nog niet met de energie die je ervan mag verwachten. Pas als de baslijn van Outkasts ‘Hey Ya’ uit de tuba komt, begint het feest. Maar dan moet Gallowstreet zelf nog komen.

Al snel blijkt: Gallowstreet speelt in een andere competitie. Een klasse apart. Van onder die arme gitaar aan de galg schetteren tien blazers op rij als een dodelijk vuurpeloton hun salvo’s de zaal in. Ze wisselen elkaar af met perfecte timing, terwijl de drum met de voeten speelt.

De band drijft op de energie van het publiek. Vermoedelijk is nooit eerder een poppodium zo uit zijn voegen geblazen door een brassband. Gallowstreet steekt in absolute bloedvorm.

Moshpit

Gallowstreet voegt aan de second line traditie van New Orleans een dosis clubcultuur toe. In tegenstelling tot de meeste brassbands speelt het vooral eigen composities waarin de goede verstaander hiphop en house terughoort, met een punkattitude. Terwijl het thuispubliek tot steeds euforischer hoogten wordt geblazen, ontstaat voor het podium een moshpit op de klanken van tien koperinstrumenten. Aan het einde van een onvergetelijke set wordt de uitgeputte band minutenlang toegezongen als in een voetbalstadion.

Ovatie voor Gallowstreet na afloop van het concert. Foto Jaap Kroon

De voorgaande bands die Gallowstreet zo vriendelijk een podium bood op deze avond zijn vergeten. Ook de afsluiter, het Franse Batunga & the Subprimes, wacht een ondankbare taak. Het klinkt best aardig, de afrofunk die ze blazen, maar het heeft nog niet een tiende van de explosieve energie die Gallowstreet zojuist losliet.

HONK! kan een prachtige traditie worden waar een nieuw publiek kennismaakt met een relatief onbekend genre. Door de straten van vrijwel alle wereldsteden lopen brassbands die lokale tradities vernieuwen en naar de clubs brengen. Maar goed ook, want Gallowstreet zal onder hen nieuwe vrienden moeten vinden met evenveel blaaslust.

    • Leendert van der Valk