Bewoners brengen zelf immigratie in beeld

Middelland

De pop-up Middland FotoExpo 1960-2018 is de aftrap voor het weer in gebruik nemen van Het Pand, het voormalig wijkgebouw, door de wijk.

Met de klok mee, vanaf linksboven: Het kruispunt met de ’s Gravendijkwal, straatbeeld met het verdwenen Shell-benzinestation aan het Middellandplein bij de tweede Middellandstraat, en nog een keer de Middellandstraat, en ‘De Bas’ aan de Middellandstraat. Foto’s boven Otto Snoek, foto’s beneden stadsarchief

Vertel Houssein Bouziane niets over Middelland. De tentoonstellingsmaker werd in 1976 in de wijk geboren en is er nooit weggegaan. Ja, hij woont nu tijdelijk in De Esch – met de nadruk op tijdelijk. Maar hij is Middellander. Daarom is hij zo blij dat er in de wijk van alles gebeurt.

Niet dat er vroeger niets gebeurde, maar „toen was het rock ’n roll”, zegt Bouziane: „Er werd getippeld, in sommige straten zaten vier drugspanden, het was het Wilde Westen met hoofdletters.” Hij was zelf recreatief gebruiker, er zat wat narigheid uit het verleden, maar daarmee is hij nu in het reine. Hij was jarenlang de drijvende kracht achter Dek 22, multidisciplinair laboratorium voor jonge kunstenaars en muzikanten aan de Willem Buytewechstraat.

Op een dag komt hij Samir Yaaqobi van de werkgroep jongeren van Mooi, Mooier Middelland tegen, ze kennen elkaar van vroeger toen ze met andere kinderen uit Middelland op het Henegouwerplein speelden. Bouziane: „Hij is een held, hij is al twintig jaar in touw voor de buurt. We kwamen te spreken over Het Pand, het wijkgebouw op de hoek van het Middellandplein en de Joost van Geelstraat. De jongens van We Are Middelland gaan er een restaurant beginnen met een maatschappelijke functie, er komen flexwerkplekken, een expositieruimte, fitness. Of we in de tussentijd niet iets in Het Pand zouden kunnen doen. Toen kwam ik met het idee om die foto-tentoonstelling te houden.”

Het is koud in het ontmantelde gebouw waar ik Houssein Bouziane tref. Hij houdt zijn wollen muts op als hij koffie maakt in een versleten keukentje, we houden allebei onze jas aan. „Hier komt de bar”, wijst hij, „de timmerman begint volgende week.” We rammelen een ijzeren trap op naar de leegstaande lokalen boven, straks vergader- en werkkamers. Het van buiten onaanzienlijke hoekpand blijkt van binnen tamelijk ruim. Het moet weer een gebouw worden vóór de wijk dóór de wijk. Op internet staan artist’s impressions met verticale raampartijen aan plein- en straatzijde en een ingang op de hoek. Uitnodigender dan de armoedige aanblik van nu.

Voordat We Are Middelland het wijkgebouw grondig onderhanden neemt, proberen Houssein Bouziane en Samir Yaaqobi er de loop in te krijgen met de tentoonstelling Middelland FotoExpo 1960-2018, De wijk in beeld door de ogen van de oude en nieuwe bewoners die op 22 februari van start gaat en tot 14 april duurt.

De foto’s komen van in de wijk wonende fotografen en van bewoners. „We hebben eigenlijk te veel materiaal”, lacht Bouziane. „Maar we hebben ruimte genoeg om alles mooi op te hangen.”

Waarom 1960 als beginpunt genomen, vraag ik. „Omdat toen de immigratie is begonnen”, zegt Bouziane. „Eerst kwamen alle immigranten in deze wijk wonen, in Middelland. Alles veranderde, al die andere culturen die je ineens op straat zag. De oorspronkelijke bewoners trokken weg, die hadden daar geen zin in. Ik kan dat ook wel begrijpen. Ik woon nu dus even in De Esch. Ik zat in een kraakpand in de De Vliegerstraat, maar toen ze daar gingen opknappen, moest ik noodgedwongen verhuizen. Ik mis het stadsleven. Voor mij is de stad Middelland waar ik ben opgegroeid.”

    • Frank van Dijl