Recensie

Wervelende showcase voor jonge componisten

Met ‘An Evening of Today’ geeft het Nieuw Ensemble zes jonge componisten carte blanche. Dit jaar zonder projectsubsidie van het Amsterdam Fonds voor de Kunst.

Tijdens An Evening of Today presenteren zes jonge componisten hun werk in het Muziekgebouw in Amsterdam. Foto Chiva Bons

Weinig is voor jonge componisten zo leerzaam als een uitvoering van eigen werk. Vooral als die uitvoering in handen is van specialisten die je waar nodig voorzien van opbouwende kritiek.

In Nederland zijn de mogelijkheden daartoe drastisch ingeperkt sinds de cultuurbezuinigingen van het kabinet-Rutte I. Juist daarom is het zo bijzonder dat het Nieuw Ensemble jaarlijks carte blanche geeft aan zes jonge componisten, die hun opdrachtwerken in het Muziekgebouw presenteren tijdens An Evening of Today.

Om dezelfde reden is het ronduit curieus dat het Nieuw Ensemble het dit jaar zonder projectsubsidie van het Amsterdam Fonds voor de Kunsten (AFK) moet stellen. „Wij hebben nauwelijks zicht op wat het project de jonge componisten oplevert”, aldus het Fonds in zijn afwijzingsbrief. Serieus?

Ook beroept het AFK zich op het „nog beperkte vakmanschap” van de jonge makers. De Georgiër Alexandre Kordzaia bewees het tegendeel. In het geraffineerde Lightbulb laat hij een ritmisch motief door het ensemble galopperen dat de luisteraar met dwarse contrasten en klierende tegenritmes langs minimal-achtige klankstapelingen van de tegendraadse soort voert.

In A Puppet Opera paart de Nijmeegse Boris Bezemer een inventief geïnstrumenteerde klankwereld aan groteske theatrale elementen. Hij laat het ensemble opdraven in rode jacks en sjaals, gebruikt gruizige elektronica-klanken als soundtrack voor selfies schietende musici, en laat ze aan waterflesjes lurken op de maat van een raggende contrabas-solo.

De Koreaan Il Hoon Son hield het publiek op het puntje van zijn stoel met zijn ‘game piece’ Rhythm Bomb. In de hilarische muzikale afvalrace gooide een volgens ingenieuze spelregels improviserend Nieuw Ensemble ritmische motiefjes als tikkende tijdbommen over en weer, totdat cellist Kalle de Bie na een bloedstollende battle overbleef als winnaar.

Sterk in concept en uitvoering: het interactieve More Layers van James Alexandropoulos-McEwan. In een ontstoelde Grote Zaal wandelde het publiek vrijelijk door de ruimtelijk opgestelde musici – smartphone in de aanslag. De daarop afgespeelde, speciaal voor het stuk gemaakte YouTube-filmpjes versmolten met ensemble en zaallicht tot een traag verkleurende wolk van klank en neongloed.

    • Joep Christenhusz