Recensie

Vastgoedman huurt een groep rock ‘n’ roll junkies – dat gaat niet goed

Rockdocumentaire In de documentaire Buying the Band probeert een rijke zakenman de band van Herman Brood weer tot leven te wekken. Omdat hij zelf graag de drummer wil zijn.

Nina Hagen (links) en Dany Lademacher worden geïnterviewd door AT5 Foto uit documentaire

Waarom ook niet? Je bent popfan en je bent miljonair en je wilt graag drummer van de Wild Romance worden – de oude begeleidingsband van Herman Brood. Dan kóóp je toch gewoon die band. Jan ’t Hoen deed het. Het was 2011, Brood was al tien jaar dood, en de vastgoedmakelaar huurde zijn musici in. De bandnaam werd Romanza Brava.

Dit ongewone begin van een rockband inspireerde documentairemaker Teus van Sintmaartensdijk (Man Bijt Hond, Metropolis) tot Buying the Band. Met veel gevoel voor humor legt hij de vele botsingen tussen de vastgoedwereld en de rockwereld vast. Want uiteraard gaat er van alles mis tussen de makelaar en de rock-‘n’-roll-junkies die hij probeert in te lijven. Bourgondische romantiek versus een no-nonsense-bedrijfsvoering. Hij wil bijvoorbeeld dat ze geen drank en drugs gebruiken. Steeds weer ontslaat hij musici, om ze vervolgens weer aan te nemen. ’t Hoen zegt: „Best leuk als het een keer een feestje is, maar ik wil echt een commitment van die mensen.” Maar gitarist en bandleider Dany Lademacher, het sympathiekste personage in de film, zegt: „De drank, de drugs, de dames – als je rock-’n-roll wil spelen, neem je dat mee.”

De vastgoedman is gewend groots te denken dus hij pakt ook dit project groots aan. Hij heeft tonnen in de band gestopt; geld dat hij nooit meer terug zal zien. Dat zie je bijvoorbeeld als hij een dure autobus heeft gekocht om naar een jeugdhonk in Emmen te rijden. Hij wil op de grote Europese podia staan. Maar ja, dit zijn popmusici op leeftijd, die heel lang geleden heel even bekend waren – als begeleiders, niet als sterren. Pas vrij laat in de film ontdekt hij wat de kijkers allang hebben gezien: de musici doen het alleen voor het geld, en ze nemen hun baas niet serieus. Ontslagen zanger Dirk Vermey zegt: „Je kan wel een limo kopen en een zonnebril opzetten, maar dan ben je nog niet een rock-’n-roll-artiest. Je kan een band niet kopen.”

De komst van Nina Hagen

Buying the Band laat op geestige wijze de lullige werkelijkheid zien achter de stoere rockfaçade, zoals dat ook gebeurt in de klassiekers van het genre: This is Spinal Tap (1984), Anvil! The Story of Anvil (2008) en Metallica: Some Kind of Monster (2004). De film zit vol memorabele scènes, zoals die met de opportunistische manager Koos van Dijk, het tieren van ontslagen gitarist David Hollestelle, het ongemakkelijke verzoeningsetentje in Okura van ’t Hoen en Vermey. Hoogtepunt van de film is de komst van Nina Hagen, die ooit met Brood in de geflopte muziekfilm Cha Cha speelde. De Duitse zangeres heeft al een voorschot van 80.000 euro gekregen voor haar deelname, maar ze komt eerst niet opdagen en gedraagt zich vervolgens verschrikkelijk – duidelijk om onder het contract uit te komen.

De documentaire heeft een tijdje op de plank gelegen omdat de omroepen hem niet goed vonden voor tv. Nu heeft het popplatform VPRO 3voor12 de film online gezet. De VPRO promoot Buying the Band als een ‘cultfilm’, een geheimtip die ‘viral’ zou zijn gegaan onder musici. Die pretenties werken enigszins tegen de film. Mede hierdoor wordt de authenticiteit van Buying the Band in twijfel getroffen. En het lijkt soms inderdaad wel te mooi om waar te zijn. Maar Romanza de Brava en de drummende vastgoedman bestaan echt. Hoewel de documentaire suggereert dat ze gedoemd zijn om te mislukken, zijn ze nog steeds bij elkaar. Als Dany Lademacher’s Wild Romance treedt de band zo’n twee keer per maand op in kleine zalen in de provincie.

Correctie 17-2-2018: In een eerdere versie van dit stuk stond dat Metallica: Some Kind of Monster in 2014 werd uitgebracht. Dat moest 2004 zijn. In deze versie is dat aangepast.

    • Wilfred Takken