Recensie

Rhoda Scott durft haar orgel nog steeds te laten grommen

Jazz Van haar 79 levensjaren besteedde Rhoda Scott er 72 aan het orgel. In Nederland treedt ze op met onder anderen saxofonist Benjamin Herman.

Rhoda Scott tijdens een optreden in Hongarije in 2016. Foto Balazs Mohai / EPA

Het orgel, de bijna heilige Hammond B3, is vintage. „En ik ben ook vintage”, voegt de 79-jarige Rhoda Scott er nog maar aan toe. Zoveel was al duidelijk. Hier zit een klein jazzmonument achter de toetsen, met haar blote voeten op de pedalen. Als ze niet in 1967 naar Frankrijk was verhuisd, was haar naam vermoedelijk wat vaker genoemd in het rijtje meester-jazzorganisten als Jimmy Smith en Brother Jack McDuff die vormgaven aan de souljazz. Ze laat de twee Leslies, de kenmerkende roterende Hammond-versterkers, afwisselend donkere en zachte orgelklanken de zaal in slingeren.

In Nederland speelt Scott een aantal avonden met begeleiders die nieuwsgierig maken: saxofonist Benjamin Herman, van onder meer New Cool Collective, en drummer Ries Doms, die beter bekend is van nederbeatgroep The Kik. In het jazzrepertoire dat een groot deel van het programma uitmaakt is het voor de muzikanten even zoeken naar de harmonie. Op composities van Duke Ellington en Thelonious Monk toont Doms zich weliswaar een vaardige jazzdrummer, maar een paar maten rust nemen voor de groove zit er niet in. Herman en Scott wisselen elkaar af in solo’s die iets te veel bij het behang van een jazzclub horen.

Herman doet dan weer een stapje terug als de soul om de hoek komt kijken. Het is in die stukken, dichtbij de gospel waar Scott mee opgroeide, dat zij haar orgel durft te laten grommen. Van haar 79 jaren besteedde ze er 72 aan het orgel en op de beste momenten wordt het vintage omaatje een vintage ondeugend jong meisje, swingend achter de toetsen terwijl haar voeten als een razende over de pedalen gaan.

    • Leendert van der Valk