Een recept voor rare risotto

Janneke kookt Risotto van zonnebloempitten is nogal hip, maar belangrijker: het is ook erg lekker.

Foto Merlijn Doomernik

Er was een moment, ergens halverwege, waarop ik dacht: dit wordt niks. Even overwoog ik zelfs om de inhoud van de pan maar meteen in de vuilnisbak te kieperen en gewoon iets fatsoenlijks te maken, in plaats van dit excentrieke experiment. Het was inmiddels serieus etenstijd, magen knorden, en de snackbar op de hoek was een paar weken geleden uitgebrand. Ergo een plan B waarbij we in geval van mislukking nog snel iets te eten zouden hebben, ontbrak. Ergo wellicht beter ten halve gekeerd. Wie verzint er ook zoiets?

It wasn’t me. Mijn oog was er geheel per ongeluk op gevallen tijdens een surfsessie naar iets heel anders. Risotto van zonnebloempitten; noem het gerust een afwijking, maar hoe raarder een recept, hoe dwingender mijn drang om het te beproeven. Dus daar stond ik dan met m’n goeie fatsoen, te roeren in een pan mufgrijze zaadjes die op geen enkele manier reageerden op de toevoeging van bouillon zoals rijstkorrels plegen te doen, namelijk door op te zwellen en zetmeel los te laten enzo.

Voordat u denkt dat ik over het koekoeksnest gevlogen ben: risotto van zonnebloempitten is een dingetje op hippe kookblogs. Ik geloof dat het vooral populair is onder mensen die geen granen willen eten. Waarom ze dat niet willen, moet u mij ook niet vragen. Het zal iets te maken hebben met de wens om minder koolhydraten te consumeren, of met het verlangen om te eten zoals onze voorouders in het paleolithische tijdperk deden – ik zie die oermens al voor me met z’n pannetje pitten op het vuur, ha! In elk geval zijn er aardig wat recepten voor het fenomeen in omloop.

Vanzelfsprekend mag u hier allemaal het uwe van denken. Maar ik was nu toch al halverwege, dus ik besloot maar door te zetten. Ik liet de zonnebloempitten koken tot ze beetgaar waren, waarna ik er, precies zoals ik had gelezen, een portie gepureerde, rauwe zonnebloempitten doorheen roerde, en potverdriedubbeltjes, daar ontstond iets dat verdacht veel leek op risotto. Ik roerde er nog een klont boter door en proefde en asjemenou, het smaakte ontzettend lekker! Helemaal niet zo zwaar als ik verwachtte – in zonnebloempitten zit immers behoorlijk wat vet – maar juist opvallend lichtvoetig. Wie had dat gedacht?

Nu ben ik dus nóg niet van die afwijking genezen.

Risotto van zonnebloempitten

2 personen

175 g zonnebloempitten; ongeveer 400 ml groentebouillon; 1 venkelknol; olijfolie; 1 ui, gesnipperd; 1 teentje knoflook, fijngesneden; ½ glas droge witte wijn; een klontje boter; 100 g gerookte zalmsteak

Week de zonnebloemzaden 12 uur in royaal koud water met een snuf zout. Laat uitlekken, neem een derde van de zaden en pureer ze met 100 ml bouillon in de keukenmachine. Verwarm de oven voor tot 200 graden.

Snijd de helft van de venkel in blokjes en de andere helft in plakjes. Hak het venkelgroen fijn en bewaar. Leg de plakjes venkel op een bakplaat, besprenkel met olijfolie, bestrooi met zout en rooster 15 – 20 minuten in de oven.

Verhit een eetlepel olijfolie in een zware pan, voeg de ui en venkel en een snuf zout toe en fruit een paar minuten. Voeg de knoflook toe en fruit kort mee. Blus af met de witte wijn en laat even bruisen.

Schenk er 200 ml bouillon op, breng aan de kook, draai het vuur laag en kook de zaden in 15 – 20 minuten beetgaar. Voeg zo nodig meer bouillon toe. Warm intussen de zalmsteak even op in een koekenpan. Roer de gepureerde zaden door de risotto, samen met de boter. Maak op smaak met zout en peper.

Verdeel de risotto over 2 diepe borden. Leg de geroosterde venkel erop, verdeel plukken zalm erover en bestrooi met venkelgroen.

    • Janneke Vreugdenhil