Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Ruud Lubbers en De Blauwe Duif

Ruud Lubbers is dood. Mark Rutte noemde Ruud Lubbers ‘de premier van mijn jeugd’, het was bedoeld als compliment. In de necrologieën kwamen zijn onnavolgbare ‘Lubberiaanse’ taalgebruik en zijn honger naar macht voorbij. Ik zag een aflevering van Andere Tijden waarin een nog fitte Hans van den Broek vertelde dat Ruud Lubbers hem naar Europa had gepest.

Op het hoogtepunt van Ruud Lubbers werkte ik als puber een paar maanden bij Neproma in Arnhem, specialisten in het chemisch reinigen van bedrijfskleding. Dat vond mijn vader wel een geschikte straf omdat ik van school was gestuurd. Ik moest gewassen slagersoveralls uit de centrifuge halen en ze daarna vouwen op een ijzeren ton. Knoopjes dicht, mouwen kruislings en dan twee keer dubbelslaan.

Radio ‘De Blauwe Duif’ kwam boven de wasmachines uit, vooral de ranzige verzoekplaatjes uit het programma van ‘Ernemse Joop’.

Muziek op rijm.

Lieve schat ik wil je neuken/ Kan mij niet schelen waar/ In de kamer of in de keuken/ Of desnoods op het dressoir

De meeste mensen daar hadden een slechte huid, pas toen de fabriek was afgebroken werd er een voorzichtig verband gelegd met de chemicaliën die ze er hadden gebruikt.

Op het prikbord in de gang bij de kantine hing een poster van Ruud Lubbers tussen de huishoudelijke mededelingen. Wie dat had opgehangen weet ik niet, maar er was niemand die ertegen protesteerde. Hij wilde zijn karwei afmaken en keek ons iedere dag grijnzend aan als we zo langzaam mogelijk naar de werkplek schuifelden. Een toekomst zonder Ruud Lubbers was niet voor te stellen, een toekomst met hem was er niet.

Een dag na de tweede Kamerverkiezingen hadden ze allemaal op hem gestemd. Ze door de strijkmachine trekken had geen enkele zin: ze stemden op winnaars juist omdat ze zelf verliezers waren. Om dezelfde reden waren ze in 1986 in Arnhem ook massaal voor Ajax, want Vitesse speelde geen eredivisie.

Op de plaats van Neproma staat tegenwoordig een woonwijk, in de achtertuintjes daar borrelden nog jaren gassen omhoog vanwege gedumpt ‘vlekkenwater’; Radio De Blauwe Duif is uit de lucht en het CDA is gemarginaliseerd.

En nu is ook Ruud Lubbers er niet meer, ik herinner me vooral die grijns.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.

    • Marcel van Roosmalen