Recensie

Celeste is hard maar ook lief voor de speler

Duizend malen zul je overlijden en duizend malen zul je weer opstaan, maar Celeste lacht je nooit uit.

Een meisje beklimt een berg. Ze weet niet waarom, alleen dat het móét. Hoe zwaar het ook wordt. Hoeveel dodelijke gevaren haar ook in de weg zitten. Hoeveel familieleden haar ook smeken om te stoppen.

Het meisje heet Madeline, de berg Celeste. Celeste schaart zich onder de indiegames die uitblinken in hun puurheid van vorm: Madeline kan alleen lopen, klimmen, springen en zich kort door de lucht lanceren. Elk scherm is een puzzel die met deze vier eigenschappen opgelost moet worden. Geen uitbreidingen. Geen extra’s.

Sommige puzzels zijn simpel, andere complex. Soms is de oplossing een kwestie van omdenken, dan weer van reflexen. Allemaal zijn ze lastig en verlangen ze een ijzeren discipline van de speler: druk alléén op de knoppen die je op dat moment nodig hebt. Het is een uitdagende, spannende designfilosofie die waarschijnlijk iets beter werkt op PC dan op de minder precieze controller van een console.

Wat vooral opvalt, is dat Celeste in al haar hardheid ook lief is voor de speler. Duizend malen zul je overlijden en duizend malen zul je weer opstaan, maar het spel lacht je nooit uit. Op een gegeven moment stopt een scherm je zelfs sussend toe: „Doodgaan is goed. Daar leer je iets van.”

    • Len Maessen