Recensie

Avishai Cohens flirt met pop is van twijfelachtig niveau

Pop/Jazz Jazzbassist Avishai Cohen keert de jazz de rug toe en flirt met popmuziek. Dat levert zoet-melancholische onbevredigende liedjes op.

Avishai Cohen tijdens een optreden in Spanje in 2008. Foto Alfredo / EPA

In een klassiek jazztrio van piano, bas en drums kan de Israëlische bassist Avishai Cohen excelleren, soms om te huilen zo mooi. Als extraverte verschijning maakt hij op het podium veel los met zijn opvallende techniek en directe, expressieve taal op de contrabas: een tedere omhelzing, klappen op de klankkast.

Avishai Cohen met zijn trio:

Groot is het verlangen van de jazztitaan ook voorbij de jazz te kijken. Daar is natuurlijk veel voor te zeggen. Verrijkte Cohen zijn sound eerder al eens met strijkers, nu zijn er opzichtige flirts met popmuziek uit de tijd rond zijn geboortejaar. Het recente album 1970 is een heel stuk lichter dan gewend: de van Israëlische en oosterse invloeden doortrokken songs op een funky ondergrond kennen weinig contrastrijke opwinding.

Dat was helaas zeker ook de uitkomst van het dinsdag aan dit album gerelateerde concert in TivoliVredenburg. Met zijn nieuwe, duidelijk nog nauwelijks ingespeelde band hield Cohen zijn improvisaties kort en vlak, en klonk voornamelijk zoet-melancholische, in het Hebreeuws gezongen popmuziek en publiek enthousiasmerende latin mainstream. Dat er heus een aantal funky en licht swingende momenten klonk was plezierig, maar Cohen’s muzikale zoektocht, normaal gesproken van een ongeëvenaarde eigenzinnigheid, was nu echt van een twijfelachtig niveau.

Dit was een concert van onbegrijpelijke keuzes. Hoe graag Avishai Cohen zich ook als zanger laat horen, hij heeft geen uitzonderlijke zangstem. En wat een afschuwelijk gemis dat hij zijn contrabas vaak links liet liggen, maar veelal koos voor matig spel op een keyboard of in een dienende rol op zijn elektrische bas. Dat zijn pianist bovendien veel liedjes lelijk mocht ontsieren met extra gewauwel door een stemvervormer was ronduit zonde.

Deze poproute is een lang gedroomd uitstapje voor Avishai Cohen. De toewijding is groot, maar de versmelting levert net zo veel spanning op als zanger/bassist Sting destijds met zijn luit. Je begrijpt de wens, maar hoopt dat het weer snel ophoudt.

    • Amanda Kuyper