Recensie

Wraaklustige vrouwen met betere dialogen dan Tarantino’s gangsters

Horrorwestern Het Indonesische ‘Marlina the Murderer in Four Acts’ navigeert van western naar spookverhaal naar sociaal drama. Sergio Leones geest is overal voelbaar.

Marsha Timothy als Marlina in Marlina the Murderer in Four Acts.

Het goede aan de spaghettiwesterns van Sergio Leone is dat ze zo tot ons collectieve beeldenonderbewuste zijn gaan behoren dat iedereen de visuele taal ervan herkent, zelfs wie nog nooit een film als Once Upon a Time in the West heeft gezien. Die in uitgebeten kleuren opgezette wraakverhalen in die enorme totaalshots, afgewisseld met close-ups

die van een enkele oogopslag een mythisch landschap maken. Ongenaakbare archetypische personages met een missie met de impact van een Griekse tragedie. Het zijn iconische beelden die opeens geheel onverwacht opduiken in de Indonesische feministische horrorwestern Marlina the Murderer in Four Acts. Terwijl op de soundtrack een met Indonesische instrumenten opgenomen score in Ennio Morricone-stijl klinkt. Je verwacht ieder moment Clint Eastwood of Charles Bronson het beeld te zien binnenlopen. Zelfs de titels van de vier hoofdstukken waarin de film verteld wordt, hebben iets The Good, the Bad and the Ugly-achtigs: ‘de beroving’, ‘de reis’, ‘de biecht’ en ‘de geboorte’.

Ze vertellen het verhaal van Marlina, die niet alleen onlangs haar man, maar ook haar kind heeft verloren. De kersverse weduwe wordt op een dag door een boevenbende overvallen die haar schulden voor de begrafenis komen innen en nog wat meer. De ogenschijnlijk dociele Marlina gaat nog even kippensoep koken voor haar belagers – al heeft zij een heel ander gerecht in gedachten.

Lees ook het interview met regisseur Mouly Surya: ‘Lijkt mijn film op Kill Bill? Zal wel door die machete komen’

En dat is dan alleen nog maar de aanzet tot een even onderkoelde, tragische als droogkomische roadmovie die moeiteloos navigeert van western naar spookverhaal naar sociaal drama. Hoe bizar de situaties ook worden – Marlina sleept het afgehakte hoofd van een van haar aanvallers met zich mee, er voegen zich steeds meer vrouwen bij haar die betere dialogen hebben dan Quentin Tarantino’s gangsters – het lot van de vrouwen wordt nooit uit het oog verloren.

    • Dana Linssen