Lunchtraktaties

Als je kunt meepraten over een televisieprogramma zonder dat je er ooit een seconde van hebt gezien, dan weet je dat er een hype gaande is. Zo kon ik de afgelopen weken geen krant of site openen zonder iets te lezen over De Luizenmoeder. En nu kan ik, zonder kinderen of kijkervaring, meepraten over juf Ank, de zwarte homoseksuele vader en het verjaardagsprotocol.

Ik weet nog dat ik ooit op de basisschool op Arretje Nof trakteerde, een cake met zoveel boter, chocolade en suiker dat je er terstond ADHD van kreeg. Geen probleem, vond de juf, alleen mijn klasgenootjes kenden het niet en aten het dus niet op. Wat dan weer een voordeel was, want zo kon ik zoveel van de heerlijke cake eten als ik wilde. Ik zat uiteindelijk misselijk de rest van de middag op mijn stoel.

Tegenwoordig is er meer aandacht voor gezond eten voor kinderen, een goede ontwikkeling. Ik kan me zo voorstellen dat in de hectiek van een normale werkdag een gevarieerde en gezonde lunch er als eerste bij inschiet. Door het continurooster lunchen kinderen steeds vaker op school, dus je moet als ouder ook steeds verder vooruit denken. Fijn dus, dacht ik, dat er een boek zoals Wat lunchen we vandaag? van Susan Aretz bestaat om te voorkomen dat je kinderen elke dag een boterham met kaas meekrijgen.

Aretz, moeder en de foodblogger achter smulpaapje.nl, heeft een boek vol „recepten en inspiratie voor lunchtrommels en traktaties” gemaakt. „Door slim te plannen kunnen je kinderen ook buitenshuis gevarieerd en lekker eten”, leest de achterflap. Precies wat je als drukke ouder nodig hebt.

Maar dit boek lijkt meer geschreven te zijn voor moeders die hun tijd als fitgirl niet helemaal los hebben kunnen laten. Hiermee krijgen ze de kans niet alleen voor zichzelf, maar ook voor hun kinderen smoothies te maken van bloemkool en zomerfruit. Of popcorn met parmezaan. Of pasta met asperges en halloumi.

Die moeders zijn er vast in grote getale, de recepten zijn niet moeilijk en de pagina’s kleurrijk, dus dit boek is ongetwijfeld een succes. Maar het is allemaal wel erg ambitieus (én prijzig!). Aretz zegt dat je anderen niet de loef af hoeft te steken, ik vermoed dat je precies dat bereikt met deze gerechten. En dan doe je exact datgene waar ze in De Luizenmoeder de draak mee steken.

    • Sam de Voogt