Recensie

Bert Visscher blijkt nog lang niet moe

Je vergeeft Visscher zijn schoonmoedermoppen en flauwe grapjes over vrouwen. Het tempo van de voorstelling ligt hoog en de meligheid werkt aanstekelijk.

Bert Visscher zet in zijn voorstellingen doorgaans nogal sneue types neer in de marge van de samenleving: een bordeelhouder, een kermisexploitant of een mijnwerker. Zo ook in ‘Hij wordt vanzelf moe’, Visschers dertiende solo. Dit keer draait het verhaal om een zigeunerfamilie die verdreven wordt door een oprukkende strijkijzerfabriek. Op het toneel is een compleet woonwagenkamp opgetrokken. Een prachtig uitgangspunt voor een kluchtige voorstelling, die volop ruimte biedt aan komische terzijdes en waarin uit ieder deurtje een ander typetje tevoorschijn komt, zoals een rondborstige zigeunervrouw of een foute exploitant van een seksclub.

Eigenlijk zijn de voorstellingen van Bert Visscher heel voorspelbaar. Als hij met een oud pruttelend autootje het toneel op komt rijden, wéét je al dat dat autootje straks niet meer wil starten. Des te knapper is het dat Visschers vaste formule nog altijd werkt. Dat komt doordat zijn dunne verhaallijntjes vooral als uitgangspunt dienen voor allerlei komische terzijdes. Zo leidt de auto die niet meer wil starten tot een hilarische conference over de scharrelaar Theo, een sterk opgebouwd nummer waarin Visscher hem bedankt voor het opknappen van dit oude barrel (‘Oh Theo! Je doet er banden op, dan hoef ik niet op de velgen te rijden! In excelsis Theo!’).

Soms maakt Visscher het wel erg bont met belegen moppen over vrouwen (‘Vorige week zei mijn vrouw: Je moet je problemen niet mee naar bed nemen. Ik zeg: Maar waar slaap jij dan?’). Deze grappen krijgen dit keer des te meer nadruk door het opvoeren van een dom blondje (Ester van Til) dat de voorstelling mag verstoren. Hoewel de dynamiek tussen Visscher en zijn tegenspeelster absoluut werkt en komische situaties oplevert, heeft het toch ook iets pijnlijks om anno 2018 nog naar een dergelijk rollenspel te moeten kijken.

Toch vergeef je Visscher zijn flauwe grapjes over vrouwen. Het tempo van de voorstelling ligt hoog en de meligheid werkt aanstekelijk.

Mindere momenten worden afgewisseld met sterk materiaal, zoals een heerlijk flauwe cursus rietvlechten en houtbewerken (‘Je hebt ook onbetrouwbaar hout: kliklaminaat!’). Voor de fans roept deze sketch onmiddellijk herinneringen op aan de cursus bloemschikken uit Fijne nuances (1994), een hoogtepunt uit Visschers oeuvre. Zo voegt Visscher opnieuw een energieke, zeer grappige show toe aan zijn oeuvre, waarmee hij bewijst nog lang niet moe te zijn.

    • Dick Zijp