Zilver voor Sjinkie Knegt op de Spelen, het is niet anders

Shorttrack Sjinkie Knegt wint zilver op de 1.500 meter in Gangneung. Hij had op meer gehoopt.

Sjinkie Knegt in de Gangneung Ice Arena na de finale van de 1500 meter shorttrack tijdens de Olympische Winterspelen van Pyeongchang. Knegt won de zilveren medaille. Foto Koen van Weel/ANP

Tijdens de Spelen van Sotsji, in 2014, was Sjinkie Knegt euforisch. Hij? Brons op de 1.000 meter? Een Nederlandse shorttrackprimeur. Alles viel samen. Van de langebaanschaatsers wordt een medaille verwacht, van hen op die kleine baan niet, had hij toen gezegd. Vier jaar later maakt na de finish in de finale van de 1.500 meter een vuist in de lucht snel plaats voor een bijna verontschuldigend gebaar naar zijn coach Jeroen Otter. Tja, zilver, het is niet anders. Het kan verkeren.

„Raar hè?” Knegt schiet in de lach. „Nu baal je dat je niet gewonnen hebt.” Het had er ook zeker in gezeten, dat kon hij zelf meteen goed uitleggen. Het was alsof hij de paar minuten op het podium in de volle Ice Arena in Gangneung naast thuiswinnaar Lim Hyo-jun bezig was geweest met de analyse. Hij was té vroeg op kop gekomen, vijf ronden voor het einde al. Had veel liever op plek twee blijven hangen, de Zuid-Koreaan even laten werken. „Hoe langer ik zelf rustig aan kan doen, hoe langer ik het volhoud.”

Shorttrack 1.500m mannen
. Lim Hyo-Jun OR 2:10.485
. Sjinkie Knegt 2:10.555
. Semion Elistratov 2:10.687
4. Samuel Girard 2:11.176
5. Sandor Liu Shaolin 2:11.520
6. Itzhak de Laat 2:12.362
7. Hwang Dae Heon 2.53.150

Extra versnelling van Lim

De extra versnelling van Lim was zijn benen te machtig en toen hij ook nog eens een bocht niet ideaal aansneed, wist hij dat hij kansloos was. Dat machtige uitschuifbeen van hem op de finish was altijd te kort geweest.

Dus Knegt kwam laat op de Zuid-Koreaanse avond met zinnen uit het schemergebied tussen teleurstelling, berusting en – vooruit – ook wel tevredenheid kwamen. Het had er overigens eerder die eerste shorttrackdag nog niet uitgezien alsof er nieuw Nederlands shorttracksucces op komst was. In de voorrondes, voor toppers als Knegt vaak een minuut of twee in overlevingsmodus, wás hij me toch een partij „aan het kleuteren”.

Hoogspanning

Een verzameling mindere goden en de Fries in een gevecht zonder protocol. Twee, drie meter om de blokken heen, alsof ze onder hoogspanning stonden. Liet hij weer een gat, dook er weer iemand in. Zo leek de relatief gemakkelijke taak om bij de eerste drie te eindigen opeens een grote uitdaging. Ja, ook de ervaren Knegt kan verlamd raken door de spanning die de Spelen met zich meebrengen. „Het sloeg helemaal nergens op. Ik was gewoon bang om fouten te maken. Weet je wat het is? Als je eruit gaat, dan is er daarna niets. Dat weet iedereen.”

De druk van Sotsji is een andere druk dan die in Pyeongchang. Knegt de outsider is nu Knegt „de beste shorttracker in de wereld”, aldus Otter. Knegt is dé man die ervoor kan zorgen dat de muur van geluid van het uitzinnige Zuid-Koreaanse publiek in de Ice Arena verstomt, dat hebben de Zuid-Koreanen zelf ook gezegd. Knegt kan niet meer verrassen, Knegt kan alleen maar dingen presteren die bij zijn nieuwe status horen: boegbeeld van het Nederlandse shorttrack, vleesgeworden bewijs van de ontwikkeling die de sport onder Otter heeft doorgemaakt.

Want bedenk even dat tien jaar geleden nog shorttrackers moesten dringen om een plekje op het ijs van Thialf om te kunnen trainen, dat ze moesten wachten tot de coach er eindelijk was. Nu loopt Ahoy met gemak vol voor een WK, zelfs een wereldbeker in Dordrecht. En is het zover dat er olympische medailles verwacht mogen worden op een discipline anders dan het schaatsen op de langebaan.

Voorzichtige doelstelling

Er wordt nog niets gevierd, ook nog niet door Knegt, ook al is de doelstelling van schaatsbond KNSB voor de shorttrackploeg al na één dag gehaald: óf een medaille van een andere kleur dan de bronzen van Sotsji, óf een medaille erbij. Nou was die ambitie ook wel een heel voorzichtige, zeker naarmate het seizoen zich ontwikkelt, met voor Knegt het hoogtepunt op de EK in Dresden, waar hij vijf keer goud won.

Knegt zelf heeft ook andere ambities: goud is mogelijk, op alle afstanden en het koningsnummer, de relay (aflossing). Dus hij wil goud. Maakt niet uit op welk onderdeel. „Nee, je traint niet voor zilver”, zegt Otter. „Ook al zal het morgen, overmorgen, over een halfjaar misschien wel een mooie medaille zijn.”

Laten we geschiedenis gaan schrijven, hadden Otter, Knegt en Itzhak de Laat - in de finale zesde - met gevoel voor drama gezegd tegen elkaar. „Dat is wel gebeurd”, zegt Knegt. „Ja, maar ja, het moet nog beter.”

    • Frank Huiskamp