Column

Het tragische leven van Tante Stien Holleeder

Als een spook hing ze boven de wachtenden: de vrouw voor wie de narigheid nooit ophoudt. Hoe ze er aan toe was? Niemand die het wist. Rillend van de kou voor de ingang van de Bunker wisten we alleen dat het proces-Holleeder voor zijn moeder een kwelling moest zijn. De zwaar beveiligde rechtbank in Osdorp móést wel het toneel van een treurzang worden voor de 82-jarige moeder van Willem, Sonja, Astrid en Gerard. In de bestseller Judas, aan haar opgedragen, zet haar dochter Astrid haar zoon Willem neer als een monster. Nu de zaak-Holleeder eindelijk is begonnen, zal Willem terugslaan en ieder hoopje familiare modder oprapen om Astrid als leugenaar en intrigant te besmeuren. Alles liever dan levenslang te moeten brommen wegens betrokkenheid bij liquidaties.

Wat u zegt, het zullen je kinderen maar wezen.

Was ik maar nooit zo goed geweest in korfballen: zal Stientje Leipoldt, zoals ze tot haar trouwerij in 1956 heette, dat wel eens hebben gedacht? Als struise Stien niet had gekorfbald op het Markassarplein in de Indische buurt, zou ze Holleeder senior niet hebben ontmoet. Want die woonde daar.

Ze zou niet verliefd zijn geworden op de fanatieke wielrenner die haar en haar kinderen later zou terroriseren. Mogelijk zou ze oud zijn geworden zonder een drankverslaafde man die haar en haar kinderen afranselde. Zonder een reus van een vent die ziekelijk aan Hoppe en daarna aan Heineken was verbonden. Meneer Freddy was misschien nooit ontvoerd en de door zoon Willem en schoonzoon Cor van Hout geïnde losgeldmiljoenen zouden niet eeuwig door de familie hebben geziekt. De idee dat haar zoon haar schoonzoon zou hebben laten omleggen was niet in haar opgekomen.

Weggevlucht voor de gevaarlijke gek die Holleeder senior bleek te zijn, maar aan de gevolgen nooit ontsnapt: het tragische leven van Tante Stien uit de Jordaan.

Ze is verhuisd, wist iemand te vertellen bij de Bunker, maar niemand wist waarheen. Doet er ook niet toe. Volgens Judas is ze almaar slechter ter been. Verhalen dat ze op de markt is gesignaleerd („Hoe gaat ie nu Stien?” „Ach, het moet maar, hè”) worden al een tijdje niet meer gehoord.

Je zou hopen dat ze van de zaak-Holleeder weinig meekrijgt. Gelijk op de eerste dag, afgelopen maandag, ging zoon Willem er gestrekt in. Hij heeft zijn zussen nooit naar het leven gestaan, zoals Astrid beweert. Integendeel, Willem zou zijn zussen juist tegen zijn zuipende en gevaarlijke zwager Cor hebben beschermd. Cor mishandelde en misbruikte zijn vrouw, Stiens dochter Sonja. Haar dochter Astrid zou zelfs ooit tegen Willem hebben gezegd dat Cor hem wilde vermoorden en dat hij Cor dus ‘voor’ moest zijn.

Of dat niet genoeg was, kondigde Holleeder aan geluidsopnamen te laten horen. Zoals Astrid eerder deed, maar dan met een tegenovergestelde strekking. Het worden dus maanden van moddergooien tussen Stiens kinderen. Het mag kennelijk nooit ophouden.

Niemand weet hoe het met zijn moeder is. Maar je kunt je er iets bij voorstellen.

Auke Kok is schrijver en journalist.