Recensie

‘Geluk’ is mislukte poging tot comedy

Na een reeks bewerkingen van klassieke stukken experimenteert theatermaker Nina Spijkers met het zelf schrijven van comedy. Dat resulteerde in Geluk.

Vlnr: Sander Plukaard, Linde van den Heuvel, Tessa Jonge Poerink en Victor IJdens in Geluk van Toneelschuur Producties. Foto Sanne Peper

In Geluk komt regisseur Nina Spijkers naar eigen zeggen uit haar comfort zone. De voorstelling is gemaakt op basis van improvisaties, zelfgeschreven tekst en geleende teksten, zoals van Rutger Kopland en Outkast. Bij Toneelschuur Producties is er ruimte om veelbelovende regisseurs als Spijkers (van 1988) na een reeks bewerkingen van klassieke stukken eens iets geheel anders te laten proberen.

En dan kan het gebeuren dat een theatermaker bij zo’n experiment volledig onderuit gaat. In circa twintig sketches wordt getracht comedy te spelen, maar alles wat comedy vraagt, ontbreekt bijna geheel bij Geluk: gevoel voor timing, originaliteit en verrassing in spel of tekst, ritme, diepgang en gelaagdheid. Humor is een vak.

Dit soort sketches zie je nog wel eens op cabaretfestivals: van groepjes waar je later nooit meer wat van hoort. Wat onder meer voorbij komt: mondklemmen in de vorm van wijd open rode lippen waarmee je alleen onverstaanbaar kan praten, een satirisch bedoelde clichématige motivatiespeech („Wat je doet heeft belang!”), fletse parodieën op liedjes, zoals van Pharrell Williams (Happy!), serieus praten en doen alsof je rookt, en muziek maken met plastic koffiebekertjes.

De knipoog is vet

Elke sketch wordt dichtgesmeerd met kitschmuzak, om te benadrukken hoe vet de knipoog wel niet is. Geluk zou moeten gaan over ‘onze hysterische zoektocht naar geluk’, maar inhoud is ver te zoeken.

Slechts een paar scènes ontstijgen de middelmaat en dat is als de focus ligt bij Tessa Jonge Poerink (1991), een zogeheten ‘klein mens’, die acteert met een intrigerende mix van overgave en afstand houden. De grappigste scène is die waarin de vier acteurs een lied zingen als koor en zij niet verder kan omdat ze ontroerd raakt door de schoonheid van de muziek en moet huilen. Ook geslaagd is haar vurige liefdesscène met Victor IJdens, waarin ze de walsmuziek en de lichtshow tot almaar intensere begeleiding opzweept, om maar iets te kunnen voelen. Jammer dat ze staat in een voorstelling die het repetitielokaal niet had hoeven verlaten.

    • Ron Rijghard