Opinie

Ruttes bedreiger

„Ik wil weten waar Mark Rutte is. Ik zou het maar zeggen, want anders krijg je een mes op je strot!” Met die boodschap belde een Rotterdammer afgelopen zomer naar het VVD-partijbureau, acht keer in vier minuten. Wie zijn dat toch, die lui die politici bedreigen? Het OM richtte na de moord op Fortuyn het Team Bedreigde Politici op, dat jaarlijks honderden zaken voor de rechter brengt. Ik ging eens kijken bij de strafzitting tegen deze Rotterdammer. Flink vertraagd: het detentiebusje staat in de file. Vanuit Vught – een zware jongen kennelijk.

Opvallend aan Mark Rutte is juist dat je hem vaak in de Haagse binnenstad ziet, op straat, op de fiets, bij de Indische toko: geen beveiliger te bekennen. Ondenkbaar bij Macron of Merkel, dus laten we koesteren wat er nog aan Nederlandse openheid over is.

Daar is de verdachte: tenger, klein, verlegen. Witte gympen, grijze capuchontrui. Wishal (20) legt het allemaal beleefd en rustig uit. Ja, hij had die zin over de telefoon uitgesproken. „Ik was op zoek naar promotie voor mijn dj-carrière. Ik vroeg die mevrouw of de VVD mij wilde sponsoren.” Twintig miljoen eiste hij. „Ik was gewoon slecht wakker geworden. Toen heb ik alles op haar afgereageerd.”

Dat hij nerveus is, merk je alleen aan het gefriemel aan zijn capuchonkoordje en het bijten op zijn onderlip. Een blanco strafblad, maar een zwarte levensloop. Moeder verdwenen toen hij acht maanden was, opgegroeid bij een oma en zijn vader, die hem op zijn zeventiende uit huis zette. Alcohol, drugs, worstelt met z’n geaardheid. Zit nu vast omdat hij zich niet aan de voorwaarden hield na zijn arrestatie.

Telkens als Wishal omkijkt, is hij een hulpeloos kind, dat met zijn donkere ogen op de publieke tribune zijn tante zoekt, die dan meteen in tranen is.

Verbaast het me? Niet echt. Onlinebedreigers blijken ook vaak sneue figuren te zijn als hun slachtoffers ze in het echt besluiten te ontmoeten. Volgens de officier van justitie belde Wishal „in een psychose” en is hij niet toerekeningsvatbaar. Hij eist één jaar verplichte opname in een psychiatrische kliniek. De uitspraak is over twee weken.

Misschien heeft veel online-leven wel trekken van zo’n psychotische ‘derealisatie’: het zijn maar acteurs, al die profielen, geen echte mensen.

Wel echt is Wishal in zijn slotwoord: „Ik wil heel graag terug naar school, help me hier alstublieft bij. Ik zit daar met moordenaars op de zaal. Ik vind het daar hartstikke eng.” Zelfs de politiebeveiliger, een boom van een vent, moet even slikken.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column