Opinie

    • Maurice Geluk

Rotterdam bouwt voor de happy few

Opinie Jonge gezinnen die een betaalbaar huis willen, kunnen binnen de ring in Rotterdam nauwelijks meer terecht, merkt Maurice Geluk.

Wat de gek ervoor geeft”, appte de kennis. Zijn stulpje stond tussen mijn Funda-zoekresultaten. Jaren-30-tussenwoning, autoluwe straat, authentieke details, goed onderhouden. Een ideale gezinswoning in Overschie. Slechts twee uurtjes open huis kostte het om de stenen te verkopen, vertelde hij kort daarop. Ruim boven de vraagprijs van drie ton.

Het heeft even geduurd, maar de Rotterdamse woningmarkt is aan het droogkoken. De aanwas van huizen in de populaire tot-drie-ton-klasse stokt. Starters, jonge gezinnen – met behoefte aan een beetje ruimte, een stukje tuin – hebben op de noordoever binnen de ring niets meer te zoeken. Ook eromheen is het lastig. Terwijl het college van B en W juist deze categorie Rotterdam graag wil behouden. Zij verlaten vaker de stad, noodgedwongen.

Makelaars, projectontwikkelaars en investeerders hebben de woningmarkt in hun greep. Zij zetten de toon, bepalen de prijs. Het schoolvoorbeeld van een verkopersmarkt, waarin aanbod schaars is. De gekte houdt aan. Buurtjes van de kennis zetten hun woning aansluitend voor 25.000 euro meer in de verkoop.

Vorige week stonden mijn vriendin en ik wederom in een vreemde woonkamer, op Zuid. Een voormalige kluswoning in Hillesluis – tot voorkort ‘probleemwijk’. Machtige zolder, veel lichtinval, drie etages plus kelder. Witte stellen, in hun dertig, vielen elke tien minuten binnen. De makelaar wist, zoals vaker het geval, niets noemenswaardig over het pand te vertellen. Wel konden we later die week een extra keertje komen kijken. Tijdens een tweede open huis.

In twintig minuten beslissen over onze grootste aankoop ooit. Dat is hoe het er momenteel voor staat. Een recept voor deceptie. Tijd om een bouwkundig expert in te schakelen? Het bod van wie daar niet mee schermt, gaat voor. Wij spelen liever op veilig.

En dus blijven Funda, Facebookpagina’s van makelaars en wat niet meer onderdeel van de dagelijkse routine. Speurend naar die ene buitenkans.

Het liefst blijven we in Rotterdam. In het ons vertrouwde Nieuw-Crooswijk. Maar wat in deze voorheen volksbuurt wordt neergezet, is voor de happy few. Bouwvakkers die ons iedere ochtend vanaf zes uur wakker schreeuwen, werken aan woningen tot 4,5 ton. De onlangs verkochte stenen verderop waren zelfs hoger geprijsd.

Alle ambities van het college ten spijt, er dreigt wederom een door het stadhuis zo gekoesterd „jong, welvarend gezin” te vertrekken. Met tegenzin.

    • Maurice Geluk