Column

Historische roddels

Ik maak deel uit van een vriendenkring met een geschiedenistic en dus lezen we kansloos veel memoires, biografieën en kronieken. Stiekem vinden we het ook heel erg leuk dat je op deze manier allerlei sappige feitjes over de Groten der Wereldgeschiedenis te weten komt: van hen is gênant veel bewaard gebleven, en op feestjes klinkt de ene na de andere historische maar ook hilarische wetenswaardigheid: dat tsarina Alexandra Feodorovna bijvoorbeeld dagelijks coke snoof om te kunnen omgaan met haar zwakke gestel en haar echtgenoot tsaar Nicolaas II tot ver in de twintig verstoppertje speelde met zijn vrienden. Dat Jeanne d’Arcs manschappen als de dood voor haar woedeuitbarstingen waren, Marie Antoinette als tiener zulke scheve tanden had dat een chirurgijn (zonder verdoving!) de boel rechtzette, dat Mary Stuart ruim een meter tachtig mat maar dat dat nog niets was vergeleken met tsaar Peter de Grote, die met twee meter drie zijn naam eer aandeed.

Afgelopen weekend had ik een feestje waar een groot aantal mede-nerds aanwezig was en kwam het gesprek op Eleonora van Aquitanië (1122-1204) en haar man Hendrik II (1133-1189) van Engeland.

„Wist je dat Hendrik eens zo boos was dat hij met zijn tanden een matras verscheurde?” zei vriend Harm.

„En dat Eleonora het met haar oom deed tijdens de Tweede Kruistocht?” antwoordde mijn zus.

Een van de feestgangers die we niet kenden schoof aan en vroeg over welk beroemd stel we het hadden. Zijn mond viel open toen bleek dat het gesprek over mensen ging die al meer dan achthonderd jaar dood zijn.

„Wat heb je daaraan?” vroeg hij.

,,Evenveel als weten dat Kim Kardashians jongere zusje net bevallen is van een dochter”, zei mijn zus, en de vraagsteller snapte het.

Maar toch zette hij me aan het denken, want je hebt wel degelijk wat aan kennis over de levens van anderen, of ze nou dood zijn of niet. Allereerst (leed)vermaak, maar het kan ook fungeren als kleine lifehack. Om de kunst af te kijken bij de groten der aarde. Hoe die het beste maakten van ras, milieu, moment, hoe zij zich tot hun vijanden verhielden. Hoe zij omgingen met het besef sterfelijk te zijn, en hoe dat hen er niet van weerhield het beste in het leven te eisen. Eigenlijk gebruiken we al deze weetjes om te achterhalen hoe het leven nou precies werkt, dacht ik, terwijl ik mijn biografie van prinses Margaret opensloeg.

En hoe dat nou eigenlijk moet, mens zijn. Want daar bestaat nog steeds geen gedegen opleiding voor.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.

Correctie (9 februari 2018): In een eerdere versie van deze column stond dat Maria Fjodorovna de vrouw is van tsaar Nicolaas II, maar eigenlijk was Alexandra Fjodorovna zijn vrouw. Dit is aangepast.