Recensie

Zilte liedjes met de geur van diesel

Twintig jaar bestaat de formatie rondom zanger en trompettist Jeroen Zijlstra. Een jubileumshow met nummers uit al die jaren levert een mooi mozaïek op.

Jeroen Zijlstra, zanger, trompettist en liedjesmaker, heeft een band die Zijlstra heet. En omdat die formatie twintig jaar bestaat, wordt er nu een jubileumprogramma gespeeld met nummers uit de tien theatertournees die de naamgever en zijn band intussen achter de rug hebben. Dat levert een mooi mozaïek op, met stemmige songs, doortastende jazz-soli en melancholiek getinte miniverhaaltjes over Zijlstra’s jonge jaren op Wieringen.

Met een stem die telkens lijkt op te doemen uit Noord-Hollandse nevelflarden, zingt Jeroen Zijlstra veelvuldig over de zee – het programma heet niet voor niets Waterman. Niet alleen de zee uit zijn jeugd, maar ook die uit zijn jaren als Noordzeevisser. Zilte liedjes met verre horizonten en de geur van diesel, die in beeldende bewoordingen het water en het land beschrijven.

Maar hij kan ook bitter of troostend over de liefde zingen („lang vóór jou / was geluk gesneden koek voor mij”), over regen op een rouwstoet en over Ramses Shaffy, wiens ’t Is stil in Amsterdam hier de betekenis krijgt van een stad die leeg is zonder Shaffy.

Ontroerend is ook het intieme liedje over Durgerdam, waarmee Zijlstra in 2002 de Annie M.G. Schmidt-prijs voor het beste theaterlied van het jaar won.

Daarbij is de vierkoppige band (toetsen, saxen, bas en drums) ditmaal versterkt met gastmuzikanten die veel verschillende sferen scheppen – jazzy, bluesy en kordate rock. En zelf pakt Jeroen Zijlstra af en toe zijn trompet voor een fonkelend solootje dat zijn muziek optilt naar de einder.

    • Henk van Gelder