Recensie

‘Marx’ is een droge cursus filosofie voor beginners

In het tweede deel van zijn filosofenreeks blijft theatermaker Stefaan Van Brabandt tot vlak voor het einde steken in algemeenheden en banale biografische details over Marx.

Frank Lammers als de herrezen filosoof Marx Foto Phile Deprez

Het is in potentie een geweldig idee: een reeks monologen waarin de hedendaagse relevantie van de ideeën van beroemde filosofen onder de loep wordt genomen. De eerste voorstelling van de reeks, geschreven en geregisseerd door de Belgische theatermaker Stefaan Van Brabandt, was een feest. De magistrale Vlaamse acteur Bruno Vanden Broecke vertolkte Socrates en op speelse wijze braken de makers een lans voor de noodzaak van irritante vragen stellen aan medeburgers en machthebbers.

Helaas slaagt Van Brabandt er met Marx niet opnieuw in de relevantie van zijn aanpak te bewijzen. In de tekst die hij Frank Lammers als de herrezen filosoof in de mond legt, besteedt hij te veel tijd aan oninteressante biografische details, waardoor er weinig ruimte voor Marx’ ideeën overblijft. Zelfs als de filosofie van de inspirator van het communisme wordt behandeld, blijft de uitleg te veel aan de oppervlakte. Iedereen die zich al ooit eens een beetje in het onderwerp heeft verdiept komt niets nieuws te weten.

De focus op het persoonlijke had interessant kunnen zijn als er een poëtisch verband tussen Marx’ privéleven en zijn werk zou worden gelegd, maar ook dit laat de schrijver na.

Pas in de laatste tien minuten laat Van Brabandt Marx tegen de huidige tijd fulmineren. De compactheid van dit slotakkoord laat echter weinig ruimte voor de nodige scherpte en deze blijft daarmee ook in platitudes over het hedendaagse kapitalisme steken.

In tijden waarin een term als cultuurmarxisme te pas en vooral te onpas wordt gebruikt is een gortdroge bijspijkercursus als Marx zeker geen overbodige luxe, maar van een podiumkunstenaar mogen we toch wat meer lef, fantasie en verbeeldingsvermogen verwachten dan van de gemiddelde filosofiedocent.