Recensie

Timberlake verlegt alleen de grens van saaiheid

Wat zette hij tien jaar terug zijn naam op grote pophits. Wat bouwde Justin Timberlake als originele popgeest van zijn tijd met producers als Timbaland en The Neptunes ingenieus opzwepende r&b/popliedjes. Het waren creaties die dropen van verleiding en magie: in dansbaarheid, in dolle wendingen en opzwepende geluidjes, met boven alles die dragende kopstem.

Timberlake’s eerste album in vijf jaar heeft dat helaas niet. Man of The Woods is een hopeloos naturelle miskleun geworden, die in een gezocht wildernis-thema enkel de grens van saaiheid vakkundig verlegt. Het is een ondiep, matig piekend geheel waarop Timberlake duidelijk veel energie stak in het beschrijven van zijn gevoel als familieman, maar hij zijn emotionaliteit boven het productionele machtsvertoon dat zijn liedjes altijd liet uitblinken stelde. Ondanks dat beatmasters als The Neptunes hem ook deze keer bijstonden.
Kleur geven op dit album enkel de duetten met countryster Chris Stapleton en zangeres Alicia Keys, en de scherpe electrofunk opening ‘Filthy’.

    • Amanda Kuyper