Zanger/gitarist Djurre de Haan alias Awkward I

Foto Andreas Terlaak

Psychische ontreddering in een elegante vermomming

Awkward I

Vader worden, je onschuld verliezen: Kyd van Awkward I gaat over ontregelende thema's. Maar het album zelf is elegant en troostrijk.

Zanger/gitarist Djurre de Haan, alias Awkward I, maakte een album over de thema’s geboorte en dood. In de afgelopen vijf jaar werd hij met beide geconfronteerd, en was door beide geschokt.

Het kind kwam onverwacht, na een korte affaire. Hoewel het vaderschap ongepland was, wilde hij wel een rol spelen in het leven van zijn dochter. „Maar nu was ik verantwoordelijk voor het geluk en welzijn van een ander. Ineens was ik zelf geen kind meer. Ik kon niet meer vrij zijn en ‘spelen’, aspecten van mijn leven die ik als wezenlijk beschouwde voor mijn muziek”, zegt De Haan (1981, Groningen)

Enkele jaren later verloor hij bijna zijn moeder aan een beroerte. „Zo was ik ook in dat opzicht niet meer iemands ‘kind’. Die inzichten samen, waren psychisch ontregelend.”

Warmbloedige stem

In die periode ontstonden de onderwerpen van zijn nieuwe album: kindertijd en het verlies van je eigen kind-zijn. De titel werd Kyd.

Djurre de Haan, die eerder twee albums maakte als singer/songwriter, heeft een troostrijke en warmbloedige stem, waar zwaarmoedige emoties in doorklinken op een manier dat ze draaglijk blijven, en soms zelfs een ironische distantie hebben. Hij klinkt niet nadrukkelijk, hij doseert.

Tijdens de opnamen kwam een lange stoet gastmuzikanten partijen inspelen op viool, cello, tuba of clarinet. Zo creëerde De Haan een nauwkeurig raamwerk voor de verschillend emoties. Elk nummer kreeg een eigen signatuur: ‘A Boat Beneath A Sunny Sky’ is een mijmerend gedicht van Lewis Carroll. Het nummer ‘Road Is Rock’ barst na een bedrieglijk eenvoudige aanloop plotseling uit in een prachtige symfonie; ‘Complicated Two-Step’ werd een exuberant stukje bar-poezië met navenant jolige piano-accenten.

Eén liedje, vier toonsoorten

Hij wil voor elk nummer iets nieuws bedenken, zegt De Haan. Het liedje dat daarin het meest geslaagd is, vindt hij openingssong ‘Milkshakes Funnelcakes’, omdat de melodie daarvan langs vier verschillende toonsoorten voert en toch organisch klinkt. „Het nummer begint als een neerwaarts kronkelende melodie in mineur, maar eindigt na omzwervingen in G-majeur, met een bijna ‘Motown’-achtige uitgelatenheid. Zo doorloopt het nummer allerlei fasen, en is daarmee een afspiegeling van mijn eigen ontwikkeling, de afgelopen jaren.”

Gedoseerd leed

De elegante muziek op Kyd blijkt de vermomming van psychische ontreddering. Maar die mocht niet prominent worden. Volgens De Haan moet je het leed doseren. Hij verstopt het daarom diep in de formuleringen. Bijvoorbeeld in een refrein dat luidt: ‘Sugar, honey, ice tea’. „Dat lijkt vrolijk, maar als je de eerste letters leest staat er ‘shit’”, zegt hij.

Het album eindigt met een opgewekt ‘Eureka’ - dat past bij zijn huidige tevreden stemming. Maar even daarvoor bezingt De Haan nog een verbroken relatie in ‘Skinny Jeans’.

Wat is het verband tussen liefde en een broek? „Destijds waren skinny jeans populair in de popwereld. Het was een soort uniform, iedereen droeg ze. Ik zag niet zoveel in een broek waar je niet lekker in kunt bewegen. Daarom gebruikte ik de metafoor voor een relatie waarin ik me niet goed voelde. Alsof hij te krap zat.” Hij maakt een afwerend gebaar. „Deze broek trek ik niet aan.”

Kyd van Awkward I verschijnt vrijdag bij Excelsior. Voor optredens en meer info: showcase.fm/awkwardi
    • Hester Carvalho