Recensie

Lekker anachronistische poppenanimatie over de prehistorische mens

De nieuwe film van de makers van ‘Wallace & Gromit’ en ‘Chicken Run’ biedt vooral visuele humor en maakt via prehistorische personages grappen over de hedendaagse mens.

De jonge holbewoner Dug in Early Man.

‘Geen dinosauriërs en konijntjes raakten gewond bij het maken van deze film”, vermeldt de aftiteling van poppenanimatiefilm Early Man. Britse humor uit de Aardman-studio, die eerder hits scoorde met Wallace & Gromit, Shaun the Sheep en Chicken Run. Early Man speelt zich af vlakbij Manchester aan het eind van het stenen tijdperk. Nick Parks film bevat woordgrapjes, er flitst een bordje voorbij met ‘Jurassic pork’ en iemand krijgt ‘oersoep’ voorgeschoteld, maar biedt vooral visuele humor. Zo scheert stammenleider Bobnar zich ’s ochtends met een grote kever, wiens stevige haakjes fungeren als mesjes.

De jonge Dug, met overbeet en haar zo stug als een kokosmat, denkt groot. Hij wil op mammoeten jagen, maar Bobnar houdt het bij konijntjes. Als hun wat sullige jagers-verzamelaars-stam uit hun verleidelijke vallei verdreven worden door bronstijdbewoners met geavanceerde technologie eindigen ze achter prikkeldraad. Het levert een beeld op dat doet denken aan vluchtelingen die halverwege Europa op fysieke begrenzingen stuiten. Het zegt iets over de bijbedoelingen van Early Man.

Bronstijdleider Lord Nooth is een arrogante kolonist die uit is op zoveel mogelijk brons en slaven gebruikt om zijn mijnen te exploiteren. Dat de wat verwijfde Nooth met een stevig Frans accent praat, kan wellicht tot een diplomatieke oorlog met Frankrijk leiden, maar dat terzijde. De geldbeluste Lord Nooth - de vrijwillige bijdrage bij het voetbalstadion is verplicht - staat gelukkig onder controle van een rechtvaardige koningin, in wie koningin Elizabeth is te herkennen.

Hoewel het humoristische Early Man gesitueerd is in prehistorische tijden en veel slapstick biedt, gaan de grappen vooral over de hedendaagse mens. Driekwart van het verhaal gaat over voetbal, dat de voorgangers van Bobnar in de geestige proloog per ongeluk uitvinden. Als ‘de bruut’ in een voetbalwedstijd ‘de brons’ verslaat, mag Bobnars stam terug naar hun groene vallei. Het is aanleiding voor grappen over de ijdele voetballers van voetbalteam ‘Real Bronzio’, die te veel verdienen en hun ego boven het teambelang stellen. Ook toen waren er al schwalbes, blijkt in een geestige scène. En waar bij Real Bronzio vrouwen niet welkom zijn, stelt holbewoner Dug gewoon het getalenteerde meisje op dat hij ontmoet in de stad waar de bronsbewoners leven. Vrijwel alles is lekker anachronistisch, zoals voetbalcommentators en het laten zien van herhalingen.

De gedetailleerde en expressieve stop-motion poppenanimatie van Aardman is vergeleken met alle gladde computeranimatiefilms heerlijk prehistorisch, iets om in een bioscoopzaal voor te juichen alsof je in een vol stadion zit. Hup Pleistoceen!