Recensie

Laatste gevecht van een kampioen

‘The Last Fight’ is niet de eerste sportfilm over verlies, maar toont heel intiem hoe honger, focus en overtuiging oplossen en dat zelfbedrog niet volstaat.

De 34-jarige Marloes ‘Rumina’ Coenen in The Last Fight.

Het laatste gevecht is bij boksers zelden het fraaiste. Wie stopt er echt op het hoogtepunt? Bij contactsporten is de val vaak genadeloos en ontluisterend.

In The Last Fight volgt Victor Vroegindeweij de 34-jarige Marloes ‘Rumina’ Coenen. Ze is kampioen en pionier in Mixed Martial Arts (MMA) voor vrouwen: in 2013 maakte hij al een poëtische korte documentaire over deze kooivechter op haar top: Tiny Love. Nu wil Coenen nog één keer vlammen door de eerste vrouwelijk kampioen vedergewicht te worden in de competitie Bellator.

Heeft zij het nog in zich? De twijfel slaat toe als Coenen verrassend een voorgevecht verliest. „Hoe kan dit?”, mompelt ze verdwaasd. De twijfel sijpelt binnen. „Als ik het volgende gevecht verlies, kap ik”, zegt ze. Haar lichaam „is er klaar mee”. Klaar is Coenen ook met het beulswerk onder Martijn de Jong, al twintig jaar haar coach. Motto: „Geef je Marloes een aai, dan wordt ze zacht.”

The Last Fight is niet de eerste sportfilm over verlies, maar toont heel intiem hoe honger, focus en overtuiging oplossen en dat zelfbedrog niet volstaat. Dat kleine, menselijke drama geeft The Last Fight een tragische dimensie. Existentiële aforismen over de ziel van de vechter die de oude Bruce Dern daar nog eens overheen murmelt, mythologiseren dat simpele verhaal nodeloos.