Shorttrackster Suzanne Schulting op de bank in het Nederlandse verblijf in het olympisch dorp.

Foto Koen van Weel/ANP

Huiselijk, maar koken is niet toegestaan

Olympisch dorp

Oranje vlaggetjes en tachtig fietsen maken dat de Nederlandse ploeg zich thuisvoelt in het olympisch dorp in Gangneung.

Een verzoek op de muren van de eerste verdieping van gebouw 806: „In verband met geluidsoverlast power cleans alleen tussen 10.00 en 12.00 uur en op het hogere platform van 15.30 tot 17.30 uur. Oefeningen waarbij je geen gewichten laat vallen, kunnen de hele dag.”

Het appartement dat door de Nederlandse olympische ploeg werd omgebouwd tot een klein krachthonk, kreeg al snel kritiek van de Britse bovenburen. Zij voelden verdiepingen hoger in het olympisch dorp in Gangneung de trillingen van de gewichten die de vloer raakten. Dus staat er sinds drie dagen een verhoging die de vele kilo’s dempt.

De Nederlandse ploeg doet het op zijn eigen manier. Het geïmproviseerde krachthonk, in een ruimte met een technologiehok waarin races, ritten en afdalingen kunnen worden geanalyseerd, is daar een voorbeeld van. Prima fitnessruimte die de Zuid-Koreanen aan alle sporters beschikbaar hebben gesteld, maar voor krachttraining niet ideaal.

Het Nederlandse verblijf in het olympisch dorp.
Foto Koen van Weel/ANP
Het Nederlandse verblijf in het olympisch dorp.
Foto Koen van Weel/ANP
Het Nederlandse verblijf in het olympisch dorp.
Foto Koen van Weel/ANP
De fitness ruimte in het Nederlandse verblijf in het olympisch dorp.
Foto Koen van Weel/ANP

Tafel uit Nederland

Op de twaalfde verdieping heeft de ploeg ook twee appartementen omgebouwd. In één ervan vergaderen de coaches aan een grote tafel die speciaal uit Nederland is meegenomen, de ander is als lounge ingericht. Twee klokken sieren de woonkamermuur: één met de Nederlandse, één met de Zuid-Koreaanse tijd. Daaronder een bordje met een waarschuwing over de dopingcontroles: „Denk je aan het invullen van je whereabouts???”

Een olympisch dorp zal nooit als thuis voelen; het is een raar soort mix tussen de hotels die sporters gewend zijn en een festival dat drie weken duurt. Het raamwerk is hetzelfde, de verschillen zijn subtiel: een meer dan prima basis, maar gezellig is anders.

In de bergen van Pyeongchang staat het dorp voor de sneeuwsporters, in kuststad Gangneung wonen de ijssporters. Negen onooglijke hoge flats staan compact opgesteld op zo’n vijf kilometer van de verschillende stadions. 922 appartementen van 75 tot 85 vierkante meter voor 2.200 sporters en begeleiders, worden afgewisseld met witte tenten: een eetzaal, een polikliniek, een persconferentieruimte. In twee jaar uit de grond gestampt, net als het met hoogbouw bezaaide mediadorp aan de overkant van de straat. Kosten: pakweg 160 miljoen euro.

De appartementen blinken uit in uniformiteit: twee badkamers, drie slaapkamers, op elk bed een blauw dekbedovertrek met de logo’s van de sporten op deze Spelen. Omdat de huizen al zijn verkocht,zijn alle keukenblokken zorgvuldig afgeplakt: koken is niet toegestaan.

Schaatser Ronald Mulder en coach Gerard van Velde (L) in de fitness ruimte in het olympisch dorp. Foto Koen van Weel/ANP

De basis in Gangneung lijkt in orde, het belangrijkste kritiekpunt de afgelopen dagen was het gebrek aan liften in de hoge flats. Eentje voor zestien verdiepingen. Met wachttijden of een extra training als gevolg. Maar van problemen zoals tijdens de Zomerspelen van Rio de Janeiro in 2016 of de Winterspelen van Sostjsi in 2014 - hoewel die vooral betrekking hadden op het mediadorp - is nu geen sprake.

Aan de sporters en begeleiders taak om het dorp de komende weken zoveel mogelijk eigen te maken, Schaatser Ronald Mulder vertelt na zijn training in de fitnessruimte dat NOC*NSF in het appartement vlaggetjes had opgehangen. „Ik vind het wel fijn als het een beetje huiselijk is.”

Schaatser Patrick Roest in het olympisch dorp.
Foto Koen van Weel/ANP
Het Olympisch dorp in Gangneung, Zuid-Korea.
Foto Brendan Smialowski/AFP
Vrijwilligers verwelkomen Team USA.
Foto Patrick Semansky/AP

Oranje fietsen

De Nederlandse ploeg is binnen en buiten het dorp een opvallend gezelschap. Oranje steekt al af tegen de grauwe betonnen flats, maar ze rijden ook nog eens op tachtig speciaal ingevlogen oranje fietsen rond. In groepjes door de snijdende vrieskou naar de schaatsbanen of alleen het stukje van gebouw 806 linksachter in het dorp naar de grote witte eettent. Geen sporters zo herkenbaar als de Nederlanders. Het ene moment rijden schaatsers Kjeld Nuis en Patrick Roest vanuit de parkeergarage onder de flats een rondje door het dorp, dan weer parkeert shorttracker Sjinkie Knegt even zijn fiets om in de recreatieruimte een potje te poolen.

„Ze zijn overal”, zegt een Zuid-Koreaanse vrijwilliger in een van de informatiecentra in het dorp glimlachend. „Al die fietsen.” De Chinese ploeg heeft volgens haar al gevraagd of ze die niet ook konden krijgen.

Het zijn de kleine dingen die voor de olympische sfeer zorgen, zegt Mulder. De vlaggen van de landen die over de balkons hangen, het contact met sporters die je anders nooit tegenkomt en nu met duizenden bij elkaar zijn. „Maar uiteindelijk kom je toch voor de wedstrijd.”

Artiesten tijdens de welkoms ceremonie.
Foto Martin Bureau/AFP
Amerikaanse athleten bij de welkoms ceremonie.
Foto Martin Bureau/AFP
Foto Brendan Smialowski/AFP
Ingang van de accommodatie van Team Canada.

Foto Diego Azubel/EPA