Brieven

Brieven

Illustratie NRC

José Rozenbroek voelde, als werkende moeder, na het zien van de tv-serie De Luizenmoeder een ‘veilig weggestopt traumaatje’ weer opkomen (Moeders, trek elkaar niet omlaag, 3/2). Ik ben een niet-werkende moeder, maar begrijp precies wat ze bedoelt. Bottomline is namelijk dat alle moeders en vrouwen elkaar nou eenmaal de hele tijd de maat willen nemen en vervolgens veroordelen op de keuzes die wij als vrouwen maken.

En dat wordt maar weer eens duidelijk in haar bovengenoemde artikel. Zij laat zich denigrerend en kwetsend uit over de niet-werkende moeders (zeeën van tijd, tennissen, knutselen, roddelen) die een slecht voorbeeld zouden zijn voor hun kinderen. Dit dus in tegenspraak met de kop van haar artikel.

Laten wij vrouwen ervan uitgaan dat de keuzes die gemaakt worden bij volle verstand worden genomen door volwassen, weldenkende vrouwen. Klaar! Het moederschap combineren met werk en daar gelukkig in zijn? Fantastisch. Graag willen werken maar het simpelweg niet kunnen combineren met kinderen, om wat voor reden dan ook? Ook dat verdient respect!

    • Constance Koomen