Albumoverzicht: soepele punkrock en een bronzen stem

De muziekrecensenten van NRC beoordelen de nieuwe albums van deze week, met onder meer Justin Timberlake, Brockhampton en Palmbomen II.

  • ●●●●

    No Age: Snares Like a Haircut

    No AgeRock: De hitlijsten zullen ze er nog niet meteen mee bestormen, maar nooit eerder deed het Amerikaanse noiseduo No Age zó haar best om liedjes te smeden. Vier platen lang blonken zanger-drummer Dean Spunt en gitarist Randy Randall uit in krakende lofi en bonkig minimalisme. Maar na een pauze van vijf jaar klinken ze toegankelijker dan ooit. In plaats van stekelige dwarsigheden bevat hun vijfde album Snares Like a Haircut opeens soepele en opgewekte (punk)rocksongs, waarin de echo’s doorklinken van oude helden. Zo doet ‘Drippy’ denken aan de Sonic Youth-klassieker Teenage Riot, lijkt ‘Tidal’ op ongeveer alle Ramones-hits (maar dan met een fuzz-gitaar op standje stofzuiger), had ‘Secret Swamp’ zomaar van The Lemonheads kunnen zijn en klinkt Soft Collar Fad als een Nirvana-cover (maar dan zonder geschreeuw). Geen nood: zodra het té vrolijk dreigt te worden, trekken Spunt en Randall aan de noodrem en laten ze hun ouderwetse soundscapes vol vervreemdende noise ruisen. Frank Provoost

  • ●●●●●

    Brockhampton: Saturation III

    BrockhamptonHiphop: Twaalf jongemannen vormen samen het merkwaardig genaamde Brockhampton, en omschrijven zichzelf - ironisch - als een ‘boyband’. In werkelijkheid is dit een ‘do it yourself’-boyband, met deels zwarte, en homoseksuele leden, die hun activisme verpakken in muzikaal talent, en zelf gemaakte hoezen en video’s. Het kost even tijd om hun muzikale bravoure te doorgronden. In openingsnummer ‘BOOGIE’ (alle titels bestaan uit één woord, in kapitalen), van hun derde album Saturation III, wordt de luisteraar overdonderd met iets te veel gefluit, geschreeuw en chaos. Maar vanaf het volgende nummer, ‘JOHNNY’, is de sfeer rustiger en dansen de woorden over de ouderwets klinkende hiphopstijl, met vrolijke gitaardeuntjes en speelse intermezzo’s. De twaalf stemmen wisselen elkaar af, zo kan plotseling falsetto-zang een hoofdrol opeisen, of een melig klinkend mannenkoor de voordelen van kronkelfriet bij McDonald’s bezingen. Brockhampton is een spontane nieuwe stem in het vaak grimmige hiphop-aanbod. Hester Carvalho

  • ●●●●

    VanWyck: An Average Woman

    VanWyckPop: De Amsterdams-Nieuw Zeelandse zangeres Christine Oele, die muziek maakt onder de naam maakt muziek onder de naam VanWyck, haar pas verschenen debuutalbum heet An Avarage Woman. VanWyck, heeft een uitzonderlijke stem en gebruikt hem op een bijzondere manier: VanWyck zingt traag, in elk nummer. Haar stem is trefzeker ook als hij lang wordt uitgerekt, en heeft expressie in elke lettergreep. Met een bronzen, bijna mannelijke klank beginnen de woorden, die op een onnadrukkelijke manier uit haar mond lijken te waaien. Het donkere timbre kan zomaar omslaan in een lieflijke, meisjesachtige toon, of zo nodig een schraal hijgen laten horen, alles in dienst van de expressie.

    Ook haar melodieën zijn bijzonder. Ze meanderen langs ongewone routes en geven weinig houvast, zonder nadrukkelijk excentriek te worden.

    De akoestische begeleiding blijft soms achter bij VanWycks kwaliteiten. Deze kabbelt te braaf om de bijzondere stem. Dat het anders kan blijkt in ‘Europa Escapes’, waar een elektrische gitaar mooi fel door de woorden snijdt. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Khruangbin: Con Todo El Mundo

    KhruangbinWorld: Op roadtrips door Amerika, beginnend in hun eigen Texas, draaiden de leden van Khruangbin graag cassettes met Thaise funk en psychedelische rock. Was dat al een bijzondere combinatie, inmiddels hebben ze hun interesse uitgebreid naar alles wat er maar bij elkaar te scharrelen is in de grenzeloze muziekwereld. Op Con Todo El Mundo klinken Arabisch aandoende gitaren, kun je zowel Indiase als Mexicaanse invloeden ontdekken en komt er nog wel eens een Afroritme om de hoek. De drums en bas geven blijk van een zoektocht door oude platenbakken vol hiphop, soul en funk. Het Texaanse trio speelt alles op aangenaam eenvoudige wijze in. De liedjes zijn grotendeels instrumentaal, de vocalen blijven voornamelijk beperkt tot oehs en aahs. Het klinkt nog altijd als een landerige roadtrip, met een kofferbak vol cassettes van over de hele wereld.

    Khruangbin speelt 10, 26 en 27 februari in Nederland. Leendert van der Valk

  • ●●●●

    Palmbomen III: Memories of Cindy

    Palmbomen IIIDance: Zoals de film ‘Call my by your name’ de charme van een tienerliefde in de jaren tachtig schetst, vangt Palmbomen II, minder bekend als pseudoniem van de Nederlandse muzikant Kai Hugo, dat gevoel met geluid. Doffe drums, acid baslijnen, en trillende synthesizerslijnen die klinken alsof tape dubbelvouwt, geven je het gevoel te kijken naar een VHS-video met een suikerzoet vakantiedrama. Maar dit keer is het verhaal spookachtiger en loopt de liefde mis. ‘Het water stroomt maar in een richting,’ mijmert Cindy Savalas, het X-Files-karakter dat we nog kennen van zijn debuut al op openingstrack. Haar ijle vocalen zijn dit keer veel prominenter aanwezig. Dat geeft een aangenaam naargeestig randje aan de zoete retro-romantiek, net als de botte, kale drums en acidlijnen op ruwere tracks als ‘Pyrotechnomarco’ en ‘Disappointment Island’. Alles komt voorbij: van intens verlangen tot depressie, al smelt het na 22 nummers wel een beetje samen tot een grote mistroostige brei. Memories of Cindy is sterk in concept en lekker camp; een fijne mistige droom met een dubbele lading. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●●

    Justin Timberlake: Man of the Woods

    Justin TimberlakePop: Wat zette hij tien jaar terug zijn naam op grote pophits. Wat bouwde Justin Timberlake als originele popgeest van zijn tijd met producers als Timbaland en The Neptunes ingenieus opzwepende r&b/popliedjes. Het waren creaties die dropen van verleiding en magie: in dansbaarheid, in dolle wendingen en opzwepende geluidjes, met boven alles die dragende kopstem.

    Timberlake’s eerste album in vijf jaar heeft dat helaas niet. Man of The Woods is een hopeloos naturelle miskleun geworden, die in een gezocht wildernis-thema enkel de grens van saaiheid vakkundig verlegd. Een ondiep, matig piekend geheel waarop Timberlake duidelijk veel energie stak in het beschrijven van zijn gevoel als familieman, maar hij stelde zijn emotionaliteit boven het productionele machtsvertoon dat zijn liedjes altijd liet uitblinken. Ondanks dat beatsmasters als The Neptunes hem weer bijstonden. Kleur geven enkel duetten met Chris Stapleton en Alicia Keys, en de scherpe electrofunk opening ‘Filthy’. Amanda Kuyper

    • Len Maessen