Recensie

Brels slagschaduw blokkeerde opperste vervoering

Holland Baroque is op tournee met een onorthodox mixprogramma: barokmuziek van Rameau met chansons van Brel. De mix is innemend door lef en sopraan Claron McFadden zingt geweldig. En toch blijf je verlangen naar de rauwe originelen.

Barokorkest Holland Baroque Foto Wouter Jansen

Een van de leukste kanten van cross-overs is dat ze je dwingen tot definiëren. Om overbrugd te worden, moeten grenzen immers wel eerst getrokken zijn. Wat definieert dan bij voorbeeld een barokorkest? Is dat de barokmuziek waarin het zich heeft gespecialiseerd? Of zijn het de musici die daarin experts zijn, maar die hun authentieke instrumenten en het unieke timbre dat daar de som van is maximaal wil benutten?

Voor barokorkest Holland Baroque, rijk aan jonge musici, gaat die laatste beschrijving op. Het orkest werkte recent bij voorbeeld samen met trompettist Eric Vloeimans, en won daarmee een publieks-Edison. Deze maand waagt het orkest zich een nieuw experiment, en koppelt het Rameau aan Brel. Pardon? Ja: barokke dansen klinken naast en zelfs organisch overvloeiend in en uit chansons van Jacques Brel, gezongen door sopraan Claron McFadden, die een voorliefde voor ongebaande paden deelt met het orkest.

So far, so good, en McFadden en het orkest onder de fel pokende leiding van klavecinist Lars Ulrik Mortensen (nog een liefhebber van het onorthodoxe) verdienen onconditioneel een pluim voor hun lef en hun schuifwandgeest. Maar ja, Brel. Maar ja, Rameau. Hun gemene deler schuilt nu juist in rauwe, ongekunstelde oorspronkelijkheid. Van beiden houd je vanuit je onderbuik - of niet.

De gespeelde stukken van Rameau, niet alle even volmaakt in de subtiliteit van de afwerking, leken uitgezocht op energie; veel kruidige dansen, twee (!) onweersscènes met windmachine. Je snapte ook hoe het mixidee ontstond: soms leidde de overgang tussen Rameau en Brel tot een schokeffectje, soms verliep die verbazend vloeiend.

Maar het lastige met Brel is dat je zijn liedjes wel kunt coveren, maar zijn compromisloze overgave niet. Hoe Holland Baroque ook zijn best deed met speelse nouveautés (melodica, een meezingend orkest in Rosa) en hoe geweldig, puur en eigen McFadden als zangeres ook is (en wow, dat ís ze), Brels slagschaduw blokkeerde opperste vervoering. Het publiek was laaiend, niets was mis. Alleen de Brelliefhebber draaide nog de hele nacht Brel. Dat wel.

    • Mischa Spel