Recensie

MGMT: na twee tophits resteert een beknellende tuttigheid

Recensie

Een ‘two hit wonder’, zo mag je MGMT noemen. Na de start in 2007 met de aanstekelijke hits ‘Time to Pretend’ en opvolger ‘Kids’ is de Amerikaanse band weggezakt in een nogal flets repertoire.

MGMT tijdens het concert in Paradiso. Foto Niels Vinck

Ze hadden besloten om snel te leven en jong te sterven. Muziek maken, drugs gebruiken, trouwen met supermodellen. Dat zongen Andrew Vanwyngarden en Ben Goldwasser toen ze in 2007 debuteerden met de aanstekelijke single ‘Time to Pretend’ van hun psychedelisch/elektronische popproject MGMT. In ‘Kids’, de andere hit van het eerste album Oracular Spectacular, schetsten ze de keerzijde: „Memories fade, like looking through a fogged mirror.”

Inmiddels is het elf jaar later en heeft MGMT de twijfelachtige eer dat de Amerikaanse band door die twee onnavolgbaar catchy nummers een two hit wonder is geworden. Van hun vierde album Little Dark Age, dat deze week verschijnt, moet het ergste gevreesd worden. Nog steeds zijn Vanwyngarden en Goldwasser er niet in geslaagd een liedje te maken dat kan tippen aan die twee tophits. Bij hun optreden was het wachten op de herkenbare synthesizerintro’s, die klonken als helder klaroengeschal in een verder nogal flets repertoire.

Er waren lichtpuntjes in Paradiso, zoals de robotfunk van ‘She Works Out Too Much’ met hilarisch ouderwetse aerobicsvideo en de naar Pet Shop Boys lonkende synthesizerpop van ‘Me and Michael’. De meeste songs gingen mank aan een ritmisch kreupele lijzigheid, met name Goldwassers ballade ‘When You’re Small’ waarbij de piano achteraf de schuld kreeg dat die „te langzaam” had gespeeld. Vanwyngarden mijmerde hardop dat hij te weinig contact had met het publiek. Er vielen pauzes die de vaart uit de show haalden.

De hoogtepunten waren zonder uitzondering afkomstig van MGMT’s debuutalbum. Psychedelische vloeistofprojecties op de achtergrond konden niet verhullen dat er zich een beknellende tuttigheid meester heeft gemaakt van de muziek, tot in de brave staccatopop van hun cover van ‘Ashes & Diamonds’ van de groep Sailor. ‘Time to Pretend’ en ‘Kids’ staken er mijlenver bovenuit: twee fantastische liedjes van een band die verder nauwelijks op stoom kwam.

    • Jan Vollaard