Recensie

Flitsende Eva Crutzen zet fantastisch stuntelige types neer

Recensie

Juist door het persoonlijke aan het kolderieke te verbinden, is Eva Crutzen in haar nieuwe programma Opslaan als tegelijkertijd grappig en ontroerend.

Eva Crutzen in 'Opslaan als' Foto Jaap Reedijk

Eva Crutzen is één van de meest getalenteerde cabaretiers van haar generatie. Crutzen, geschoold aan de Frank Sanders Akademie en in 2012 winnaar van de publieksprijs op het Concours om de Wim Sonneveldprijs, bewees in haar eerste twee voorstellingen een veelzijdig cabaretier te zijn, die prachtig kan zingen maar ook heerlijk vette typetjes neer kan zetten.

In haar derde programma is Crutzen persoonlijker en ook dat blijkt haar goed af te gaan. Opslaan als gaat over herinneringen die je niet meer hebt of die je juist liever kwijt zou zijn. In een strakke regie van Wimie Wilhelm plaatst ze twee verhalen tegenover elkaar: het verhaal van haar te jong overleden moeder aan wie ze nauwelijks herinneringen bewaart en het verhaal van een ex-vriendje dat ze juist liever zou vergeten.

Eva Crutzen in ‘Opslaan als’. Foto Jaap Reedijk

Crutzen zet zoals altijd een flitsende show neer, met stroboscooplicht, geluidseffecten, lekkere beats en een slim gebruik van videoprojectie. Het ene moment projecteert ze flarden van herinneringen op het grote scherm, op het andere moment videoclips die het ritme van haar uptempo liedjes volgen.

Ook in deze voorstelling komen weer geslaagde typetjes voorbij. Spannend is dat ze daarbij dit keer ook een spel speelt met authenticiteit. Soms lijken de typetjes uitvergrote versies te zijn van de Eva Crutzen die we leren kennen in de conferences. Als ze halverwege de voorstelling een slok van haar water neemt, verandert ze opeens in een dronken vrouw die schaamteloos flirt met de vrijgezelle mannen op de eerste rijen. Een mooie vondst is ook haar typering - met vet Rotterdams accent - van een opwindpoppetje, een van de weinige herinneringen aan haar moeder.

De ultieme player

Juist door het persoonlijke aan het kolderieke te verbinden is Crutzen tegelijkertijd grappig en ontroerend. Daarbij houdt ze zich nergens in en dat maakt Opslaan als tot prachtig theater. Hoogtepunt is een rap over haar vrijgezellenbestaan waarin Crutzen zich presenteert als ultieme player.

Het enige wat je Crutzen kunt verwijten is dat ze wel erg dicht bij zichzelf blijft. Uiteindelijk is Opslaan als ook gewoon een voorstelling over liefdesverdriet en pijnlijke herinneringen (of het gebrek daaraan). Dat is een lichte teleurstelling.

Aan de andere kant ligt Crutzens kracht niet bij de maatschappijkritiek en het is te prijzen dat ze niet wanhopig probeert om de maatschappelijk geëngageerde cabaretier uit te hangen.

Lees een reportage over vrouwen op het cabaretpodium: Hoezo zijn vrouwen niet grappig?

Er is één conference in Opslaan als die zich in eerste instantie in de richting van maatschappelijk commentaar lijkt te bewegen. Hierin vraagt ze zich op droogkomische wijze af wat er terecht moet komen van een wereld waarin pubers worden opgevoed door ouders met een midlifecrisis. Maar ook hier is het vooral de mens in al haar stunteligheid en onvolkomenheden die Crutzen ten tonele voert, en dat doet ze fantastisch.

    • Dick Zijp