Uithoudingsvermogen levert liefhebber Brand brons op

Het WK veldrijden werd een uitputtingsslag van jewelste, geschikt voor taaie rensters, met een lange adem en ook een ijzeren wil. Aanvankelijk leek ze het gevecht om het brons van de Luxemburgse Christine Majerus te gaan verliezen.

Lucinda Brand in actie tijdens het wereldkampioenschap veldrijden. Foto Marcel van Hoorn / ANP

In de jaren dat Marianne Vos het internationale veldrijden op alle mogelijke manieren domineerde, moest Lucinda Brand zich eigenlijk altijd tevreden stellen met een rol in haar schaduw. Maar ze genoot nu eenmaal van het fietsen door de bagger, kwam er bovendien goed de winter mee door, startte door het veldrijden vaak fris aan het wegseizoen.

Ze was in eerste plaats wegwielrenster van beroep, en deed de cross er als liefhebber naast. In verslagen op haar website wordt ze vaak de ‘niet-specialist’ genoemd, die zich knap staande hield tussen ‘de specialisten’. De subtop in het veld was evenwel haar plaats, en daar was ze tevreden mee. “Alleen jammer dat ik in het begin zo zat te klungelen”, zei ze na afloop van het NK veldrijden van 2014, waar ze zesde werd.

Klungelen doet ze bij tijd en wijlen nog steeds, maar ze pakt er vier jaar later wel prijzen mee. Brand werd half januari voor het eerst in haar carrière Nederlands kampioene veldrijden en pakte zaterdag in de modderpoel van Valkenburg een bronzen medaille op het wereldkampioenschap. Alleen de Belgische Sanne Cant (goud) en de Amerikaanse Katherine Compton (zilver), superspecialisten die in het wielrennen op de weg geen rol spelen, moest ze voor zich dulden.

In de wintermaanden veldrijden

Brand deed al bij de nieuwelingen – een jeugdcategorie – aan veldrijden. Maar toen ze in 2009 professioneel wielrenster werd bij Leontien.nl moest ze daarmee stoppen. Een gemis, zegt ze vaak in interviews. Toen ze begin vorig jaar bij Team Sunweb tekende, ook de ploeg van Tom Dumoulin, kreeg ze weer de ruimte om zich in de wintermaanden op het veldrijden te richten. Voorwaarde was wel dat haar prestaties op de weg er niet onder te lijden hebben. Tot nog toe lukt dat: vorig seizoen werd ze vierde op het WK veldrijden in Luxemburg, een paar weken later won ze Omloop het Nieuwsblad, de traditionele start van het wegseizoen.

Brand geniet bepaald niet de luxe van de specialisten op de cross. Ze heeft geen eigen camper, waarin ze meteen na de finish kan douchen. In veldritten wordt ze bijgestaan door haar vader, broer en schoonfamilie. Die spuiten haar crossfiets schoon en reiken haar tijdens de wedstrijd een reservefiets aan.

Trainen om routine te krijgen

Voor haar specifieke trainingen rijdt ze op woensdagen naar Alphen in Brabant. Daar rijdt ze met een groep van voornamelijk mannen door mul zand, springt ze over balken, en probeert ze routine te krijgen in de serie bewegingen die haar concurrenten er al in hun jonge jaren in sleten en zo typisch zijn voor het veldrijden, als er een trap in het parcours zit, of als de ondergrond te zwaar is om op te blijven fietsen: één been over het zadel zwiepen en het andere snel van het klikpedaal draaien, het frame over de schouder gooien, ermee rennen, en na het obstakel ook weer zo snel mogelijk op het zadel springen, dan contact zoeken met de pedalen en de boel weer in gang trekken. “Bij mij ziet het er misschien niet altijd zo soepel uit”, zei ze zaterdag vlak na de huldiging, een bronzen medaille bungelend om haar nek. “Is ze weer aan het prutsen, zullen de meesten dan wel denken. Dan is het aan mij om ze het tegendeel te bewijzen.”

Op de tot modderpoel omgeploegde Cauberg is dat precies wat ze deed. Het parcours leek niet op haar lijf geschreven: stuurmanskunst en acrobatiek, niet een grote motor zou het verschil gaan maken. Maar Brand profiteerde nou juist optimaal van haar enorme uithoudingsvermogen in een cross die door de hevige regenval van de voorbije weken een moeilijkheidsgraad omhoog was gegaan. Het WK veldrijden werd een uitputtingsslag van jewelste, geschikt voor taaie rensters, met een lange adem en ook een ijzeren wil.

Sanne Cant (M) wint het wereldkampioenschap veldrijden 2018. Katherine Compton (L) wint zilver en Lucinda Brand (R) wint brons.
Foto Marcel van Hoorn / ANP
Sanne Cant (L) wint het wereldkampioenschap veldrijden 2018.
Foto Marcel van Hoorn / ANP

Voorlaatste ronde

Aanvankelijk leek ze het gevecht om het brons van de Luxemburgse Christine Majerus te gaan verliezen. In de voorlaatste ronde was ze wat in slaap gesukkeld en maakte ze foutjes. Ze gleed een paar keer onderuit, net als op het NK twee weken geleden. Toen van gretigheid, nu kwam het gebrek aan routine aan het licht. Maar steeds maakte ze terrein goed op stukken asfalt, daar waar ze haar krachten het beste kwijt kon. “In de voorlaatste ronde dacht ik: het gaat me toch niet gebeuren dat ik voor eigen publiek weer vierde word.” Ze ging staan op de pedalen waar haar concurrentes de hartslag heel even lieten zakken. Tegen dat geweld was de Luxemburgse kampioene niet opgewassen.

Zo redde Lucinda Brand, in september nog wereldkampioene ploegentijdrit met Team Sunweb, bij het WK veldrijden de eer voor Nederland. Achter haar eindigde Annemarie Worst als veertiende, Marianne Vos werd achttiende, Maud Kaptheijns 25ste en Thalita de Jong 33ste.

    • Dennis Meinema