Opinie

    • Mirjam de Winter

Turks toneelstukje

Afgelopen week ontstond opschudding over een Turks propaganda-boek dat op grote schaal door de stad was verspreid. Ook ik kreeg het schrijfsel ongevraagd door mijn brievenbus gepropt. Een 190 pagina’s tellend epistel (in het Nederlands vertaald) tegen de PKK, het communisme en de evolutieleer, geschreven door ene Harun Yahya, een pseudoniem van Adnan Oktar. Een excentrieke Turkse sekteleider en islamitische tv-predikant die in Turkije in verband wordt gebracht met allerlei ontuchtzaken, las ik op het internet. Behalve een eigen uitgeverij, heeft hij ook een eigen tv-zender, waar hij zijn preken voorleest en vreemde dansjes doet met schaars geklede dames.

Via Twitter had Tanya Hoogwerf van Leefbaar Rotterdam ons al gewaarschuwd voor de „haatpost” van deze dubieuze, Turkse dandy. Zoals gewoonlijk schreeuwde ze er moord en brand over. Vooral onschuldige, oudere Rotterdammers zouden volgens haar een „hartverzakking” krijgen van deze troep in hun brievenbus, alleen al vanwege de plaatjes van Adolf Hitler en hakenkruizen. En dus wil Tanya dat het stadsbestuur de (anonieme) verspreiders ervan aanpakt. Dat laatste lijkt me een onbegonnen zaak, maar ik deel inmiddels haar ergernis over de Turkse propaganda die ons van alle kanten wordt opgedrongen.

Zo was ik vorige week op het Afrikaanderplein getuige van een knap geregisseerd toneelstukje van de Union of European Turkish Democrats, een lobbyclub van Erdogans AK-partij. De organisatie had een stuk of veertig Turkse vrouwen opgetrommeld die allemaal een protestbordje in hun handen gedrukt gekregen met daarop propaganda-teksten over de ‘Operatie Olijftak’, de Turkse aanval op een Koerdische enclave in de Noord-Syrische grensregio Afrin. De vrouwen hadden geen idee wat er precies op hun bordjes stond, zo bleek toen ik ze er naar vroeg. Een bestuurslid van de UETD las een persverklaring voor waarin hij internationale steun vroeg voor Erdogans operatie, en toen was het toneelstukje alweer afgelopen. Een doorzichtige en zinloze actie, zo leek het, maar de beelden haalden wel de kranten en het NOS-journaal.

Een aantal dagen later was er opnieuw een demonstratie in Rotterdam. Tientallen Koerden ‘bezetten’ korte tijd de Erasmusbrug. Het was een net zo zorgvuldig geregisseerde actie als die van hun tegenstanders, maar dit keer tégen Erdogan en de aanval op Afrin.

Tussen de twee demonstraties door stelde Tunahan Kuzu op de stoep van het Rotterdamse stadhuis met veel bombarie zijn lokale lijst van Denk aan de pers voor. Alweer zo’n toneelstukje waarvoor tientallen (vooral Turkse) sympathisanten waren opgetrommeld. Kuzu zei „de verrechtsing, verharding en verruwing” in Rotterdam te willen tegengaan, maar geen woord over de snoeiharde strijd die in zijn eigen gemeenschap momenteel wordt gevoerd. Hij presenteerde ook zijn verkiezingsleus: „Rotterdam is van ons allemaal”. Maar hoe kun je anderen alsmaar van discriminatie en uitsluiting beschuldigen, terwijl een deel van de Turks-Rotterdamse gemeenschap zelf niets anders doet dan elkaar discrimineren, uitsluiten en het leven zuur maken? Rotterdam is van ons allemaal, ook van de Erdogan-aanhangers, Koerden en Gülenisten, maar is niet het juiste podium voor het uitvechten van die eeuwige strijd.

Juist díe boodschap zou Kuzu uit moeten dragen.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.
    • Mirjam de Winter