Column

Crimineel

Altijd weer aardig om te ontdekken dat een journalist heel anders naar de wereld kijkt dan, zeg maar, een normaal mens. Zit je bij een forum over criminelen in de politiek en zegt de eerste de beste deskundige dat er helemaal geen sprake is van misdadige infiltratie, dan denk je als journalist: weg thema, weg artikel, wegwezen.

Maar hoe anders reageerde na afloop een bezoekster. Ze had het een heel interessante avond gevonden, veel nieuwe dingen gehoord en wilde er zeker nog verder over lezen. Dan besef je als verslaggever dat het misschien best beperkt is om er alleen maar op te letten of een thema goed uit de verf komt.

De bijeenkomst vond plaats in de remonstrantse kerk aan het Museumpark. Een van de sprekers was hoogleraar bestuurskunde Pieter Tops die met journalist Jan Tromp een boek heeft geschreven over ondermijnende criminaliteit. En die Tops zei dus: „Er is geen criminele infiltratie in de politiek. Denk je dat misdadigers zin hebben om altijd maar te vergaderen?”

Veel groter was volgens hem het gevaar van omkoping en bedreiging. Vooral in verband met drugscriminaliteit. Hij pleitte voor een beschavingsoffensief. „We zijn een narcostaat en belastingparadijs ineen. We hebben sterkere instituties nodig en strengere straffen.”

Behoorlijk boude uitspraken, maar schrijver dezes zat inwendig nog steeds te mokken dat het thema naar de maan was. Totdat er achter de zaalmicrofoon iets gebeurde wat je normaal alleen in films ziet. Een man wilde een vraag stellen, maar kreeg van gespreksleidster Marianne van den Anker meteen een strafblad voor de voeten geworpen: „U komt toch uit die familie die een aantal veroordelingen achter de rug heeft?” De man: „Er is slechts één veroordeling geweest, maar dat was niet ik.” Waarop Van den Anker weer: „U heeft één veroordeling op uw naam staan?” De man: „Helemaal niet.”

Een verbijsterend intermezzo, dat niet iedereen de vroegere Leefbaar-wethouder in dank afnam. „Waarom moesten wij dit eigenlijk weten?”, voeg de één zich na afloop af. „En waarom dramde ze zo door?”, opperde de ander. „Weinig fijngevoelig”, vatte een derde samen

En de journalist dacht: discreet was het niet, maar spannend wel. Bah!