Recensie

Beeldschone, maar weinig originele cyberpunk

Tv-serie Lichamen zijn inwisselbaar geworden in de duistere toekomst van Netflix-serie Altered Carbon.

Martha Higareda en Joel Kinnama in de serie Altered Carbon. Katie Yu/Netflix

Liefhebbers van dystopische science fiction hebben tegenwoordig weinig te klagen. De filmklassieker Blade Runner (1982) kreeg vorig jaar een eindelijk een uitstekend vervolg en dramaseries als The Handmaid’s Tale, Black Mirror en Westworld wisten elk op hun eigen manier te prikkelen met vertellingen over de staat van de mensheid in de toekomst.

Dat maakt het moeilijk om als nieuwkomer nog iets aan het genre toe te voegen, de lat is de afgelopen jaren steeds hoger komen te liggen. Politiek, klassenverschillen, robotisering en een (digitaal) leven na de dood zijn thema’s die inmiddels uitgebreid zijn behandeld.

De ambitieuze Netflix-serie Altered Carbon doet een bewonderenswaardige poging om een hele lading sci-fi-invloeden te verwerken tot iets nieuws, maar slaagt daar nog niet in. Dat de serie er fantastisch uitziet kan dat gebrek aan originaliteit niet verbloemen.

Altered Carbon, naar het cyberpunk-boek van Richard K. Morgan uit 2002, speelt zich ruim driehonderd jaar in de toekomst af in de metropool Bay City, het vroegere San Francisco. Het straatbeeld, vol neonlicht en dubieuze nachtclubs, lijkt bijna volledig gekopieerd uit Blade Runner. Mensen zijn in staat om ons bewustzijn op te slaan in ‘stacks’, een soort futuristische usb-sticks. Lichamen zijn inwisselbaar en worden ‘sleeves’ genoemd. Mensen kunnen dus eeuwig leven door stacks in nieuwe sleeves te stoppen.

Hoofdrolspeler en voormalig soldaat Takeshi Kovacs (Joel Kinnaman) is eeuwenlang in ijs gevangen gehouden, totdat de aristocraat Laurens Bancroft hem tot leven wekt in een nieuw lichaam. Kovacs krijgt de opdracht om een bijzondere moordzaak op te lossen: de moord op Bancroft zelf. Hij krijgt daarbij hulp van een politieagent, gespeeld door Martha Higareda, en een ‘AI’ (artificial intelligence, kunstmatige intelligentie) die een menselijke vorm heeft aangenomen (schrijver Edgar Allan Poe). Poe is het leukste personage in de eerste afleveringen en zorgt voor de broodnodige luchtigheid. De kijkers krijgt verder veel serieuze dialogen en een flinke lading seks en geweld voor de kiezen.

De zes afleveringen die vooraf te zien waren voor de pers bevatten allemaal gedenkwaardige momenten waardoor je toch verder wilt kijken. Er zijn interessante flashbacks naar een oorlog, trippy stukjes die zich afspelen in virtual reality en een paar knappe actiescènes. Producer en schrijver Laeta Kalogridis moet alleen nog op zoek naar een originele invalshoek.